Friday, 14 April 2017

საქართველოს ისტორიული შანსი და მიხეილ სააკაშვილის ფენომენი

ეს არის პირველი მცდელობა დავწეროთ საქართველოს მესამე პრეზიდენტის მიხეილ სააკაშვილის, როგორ პოლიტიკოსის, როგორც სახელმწიფო მოღვაწის შესახებ. მასზე კიდევ ძალიან ბევრი დაიწერება, რომელიც გასცდება გაზეთ “ასავალ დასავალის” დონეს, ვინაიდან საქართველო მის ნაკვალევზე სულ სხვა სახელმწიფოდ ჩამოყალიბდება ძალიან მალე და ჩვენი მეხსიერებაც ეყოფა ამას. ვინ არის მიხეილ სააკაშვილი? ეს რომ გავიგოთ, აუცილებელი უკან დავიწიოთ, საქართველოს ისტორიის ბნელ ხვეულებში, დავიწყოთ მოგზაურობა, ვიდრე არ მივადგებით ეპოქას, როდესაც სახელმწიფომ შეძლო განეხორციელებინა თავისი ფუნქცია. ასეთად ორი ეპოქა წარმოჩინდება. დავით აღმაშენებლის მეფობიდან ლაშა გიორგის მეფობამდე და შემდეგ გიორგი ბრწყინვალეს ეპოქა. ამ დროს შეძლო საქართველომ, როგორც სახელმწიფომ და იარსება. ამის შემდეგ საქართველო სახელმწიფოდ სწორედ მიხეილ სააკაშვილის დროს შედგა, როდესაც მან დაიწყო გეოპოლიტიკურ პროცესებში მონაწილეობა, იმკვიდრებდა თავის ადგილს და ამ გეოპოლიტიკიური ადგილისთვის მოუხდა უდიდეს რუსეთის იმპერიასთან ბრძოლა. სწორედ 2008წ. ომი არის საქართველოს როგორც სახელმწიფოს შექმნის სიმბოლო. ამ ომმა გამოაჩინა, რომ მიხეილ სააკაშვილის პოლიტიკა, ქართული სახელმწიფოს შექმნის თაობაზე იყო წარმატებული, ვინაიდან ის გახდა კონკურენციის საგანი. რას ნიშნავს ქართული სახელმწიფო? რა ჩანაფიქრი ჰქონდა მიხეილ სააკაშვილს, როდესაც 2004წ. ჩაიბარა ყოვლად წარუმატებელი ქვეყანა. ალბათ წარმოუდგენელი იყო საქართველოს როგორც ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში ასევე ევროკავშირის გაფართოების ფარგლებში მოქცეულიყო კანდიდატ სახელმწიფოდ შეხედვა იმ გადასახედიდან. თუ ვინმეს ჰგონია რომ ჩანაფიქრი, საქართველო გამხდარიყო გეოპოლიტიკური ბრუნვის ნაწილი ეს მხოლოდ ჩვენს სურვილზე იყო დამოკიდებული და მარტივად მოხდებოდა ძალიან ცდება. ჯერ კიდევ მე-18 საუკუნის ბოლოს ჰქონდა რუსეთის იმპერიას გაცნობიერებული საქართველოს მნიშვნელოვანება როგორც ევროპა აზიის დამაკავშირებელ ლოჯისტიკურ ქვეყანაზე. ამიტომ არასოდეს მოგვცა საშუალება, რომ სახელმწიფოდ შევმდგარიყავით, ვინაიდან თავად დაკარგავდა და სურდა ჰქონოდა უმნიშვნელოვანესი გეოპოლიტიკური ფუნქცია, სამხრეთ ევრაზიის კორიდოზე. ის, რომ ქართვლების დიდ ნაწილს დღემდე არ ესმით ამ სახელმწიფოს ფუნქციონალური მნიშვნელობა და ვერ გაურკვევიათ რა დაიწყო საქართველოში 2004წ, სულაც არ აკნინებს ამ საკითხის მნიშვნელობას. პოლიტიკოსის უდიდეს გაბედულებად უნდა ჩაითვალოს 2003 წელს არსებულ მდგომარეობიდან საქართველო 2008 წლის აპრილში ნატოს მეპის მიღების კანდიდატად ექცია. სწორედ ესაა უდიდესი გაბედულება, რომელიც მიუთითებს პოლიტიკოსის უნარზე, მიიღოს ყველა გამოწვევა, რომელიც ამ ნაბიჯებს მოჰყვება. გამოწვევა კიდევ მსუბუქი სიტყვაა, როდესაც შენ დაპირისპირებაში შედიხარ ისეთ გიგანტთან, როგორიცაა რუსეთის ფედერაციაა. რა თქმა უნდა საქართველო ვერ გახდებოდა სრულად რუსეთის გეოპოლიტიკური კონკურენტი, მაგრამ ფედერაციის სამხრეთ ნაწილში საქართველოს აქტიურობამ რუსეთს შეუქმნა რისკები თავისი, როგორ გეოპოლიტიკური გავლენის მიმართულებით, ასევე შეუქმნა რისკები ცენტრალური აზიის სატრანსპორტო დერეფნის და ენერგო მატარებლების ჩანაცვლების კუთხითაც, რაც გახდა სწორედ საქართველო რუსეთის გეოპოლიტიკური დაპირისპირების საგანიც. საქართველოს მიერ ევრაზიის სამხრეთ ნაწილში რეგიონალური გეოპოლიტიკური ადგილის დაკავება, რუსეთს უქმნიდა საფრთხეს, როგორც თავის ჩრდილოკავკასიურ რესპუბლიკებზე, ასევე პოსტსაბჭოთა ცენტრალურ აზიაზე, რათა ჩაითვალა, რომ თუ საქართველო გახდებოდა ნატოს წევრი და განახორციელებდა თავის გეოპოლიტიკას, ეს გამოიწვევდა ჯაჭვურ რეაქციას პოსტსაბჭოთა შუა აზიაზე და მათ დამოუკიდებლობაც ამაღლდებოდა, ვინაიდან ისინი მოინდომებდნენ თავიანთი ენერგო რესურსების სწორედ კასპიის მხრიდან გატარებას დასავლეთის მიმართულებით, რაც გამოიწვევდა მათ ეკონომიკურ დამოუკიდებლობას და მალე პოლიტიკურ დამოუკიდებლობასაც. სწორედ ეს გახდა რუსეთის გააფთრების მიზეზიც. ისინი კარგად ხედავდნენ მიხეილ სააკაშვილის პოლიტიკურ ნაბიჯებს, რომელიც მოიაზრებდა რუსეთისათვის სამხრეთში გეოპოლიტიკურ შეზღუდვას და მათი გავლენის შესუსტებას. იმ შემთხვევაში თუ რუსეთი დაუშვებდა საქართველოს ნატოში შეშვებას, ეს პროცესები ელვის უსწრაფესად დაიძრებოდა და მთელი 90-იანი წლების დაღვრილი სისხლი, დარჩებოდა ფუჭად. რუსეთის ქმედებები იგივე საქართველოს ტერიტორიებთან მიმართებაში იქცეოდა დიდ აბსურდად. ეს უკევე დაკარგავდა პოლიტიკური ვაჭრობის ფასსაც. ის რომ ქართვლებს არასოდეს დაუხედავთ საქართველოს გეოპოლიტიკური რუკისათვის და ეს მიხეილ სააკაშვილმა შეძლო, სწორედ ეს გახდა გაუგებრობის მიზეზიც, თუ რა სურდა მას. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ რუსეთის იმპერია, რომელიც მთელს ევრაზიის კონტინენტზე ანხორციელებდა თავის გეოპოლიტიკურ ფუნქციას, გამორჩენოდა მხედველობიდან საქართველოს ნაბიჯები, რომლებიც ნამდვილად იქცა რუსეთის სამხრეთ ნაწილის რისკის ფაქტორი. პრაქტიკულად საქართველოს აქტიურობა და თავისი გეოპოლიტიკური მნიშვნელოვანების გამოყენება აქცევდა რისკის ქვეშ დიდი ევრაზიული კავშირის იდეასაც, ვინაიდან ერთიან საბაჟო სივრცეში ვეღარ მოიაზრებოდა პოსტსაბჭოთა შუა აზია და ამიერკავკასია, რომლებიც შეძლებდნენ საკუთარი ენერგო დერეფნისა და სატრანსპორტო დერეფნის განხორციელებას. ლოჯისტიკის ცენტრით საქართველო. ახალი პორტით ლაზიკაში, რაც იქცეოდა საქართველოს ისეთი უსაფრთხოების გარანტიად, რომ თავიდან ბეწვის ჩამოვარდნის უფლებას არ მისცემდნენ არავის ნატოს წევრი სახელმწიფოები. ამიტომ დადგა რუსეთისათვის დღის წესრიგში შეეჩერებინათ მიხეილ სააკაშვილი, რომელზეც არანაირი ზეწოლა არ მოქმედებდა. არც ეკონომიკური ბერკეტები, არც ემბარგო, ვერც ხალხის გამოყრა რუსეთიდან და არც გაზის მილების აფეთქება. საჭირო გახდა მისი შეჩერება სამხედრო ძალით, ვინაიდან თუ რუსეთი გაუშვებდა ამ დროს, მას უკვე საომარი მხოლოდ საქართველოსთან კი არა, არამედ მთელს პოსტსაბჭოთა შუა აზიასთან ექნებოდა, რაც უბრალოდ მის ძალებს აღემატებოდა და ამ შემთხვევაში მისი მარცხი გარდაუვალი იყო. უბრალოდ მეცოდება ის ქართული საზოგადოების ნაწილი, რომელიც დღემდე თვლის, რომ 2008წ. ომი ეს იყო საქართველოს დაწყებული, ხოლო რუსეთმა მიიღო ის, რაც მათ უნდოდათ, აფხაზეთი და ცხინვალი. ან სააკაშვილმა ჩააბარა მათ ეს ტერიტორიები. ეს არის სიბრიყვისა და ინფანტილიზმის კლასიკური გამოვლინება. ასევე ქართული საზოგადოების ინფანტილიზმზე და მთელი ამ პროცესის ვერგაგებაზე მიუთითებს ის გარემოება, რომ ბუქარესტის ნატოს სამიტის გაკეთებული ჩანაწერი "საქართველო აუცილებლად გახდება ნატოს წევრი", გახდა ხუმრობის სააგანი, "მაპზე მეტი მივიღეთ". რაც შეეხება ამ ჩანაწერის შინაარსს, ეს ნიშნავდა და ადასტურებდა, რომ საქართველო როგორც სახელმწიფო აღიარებული ხდება მსოფლიო გეოპოლიტიკური ბრუნვისთვის. საქართველო აღიარებულია გეოპოლიტიკურ მნიშვნელოვანების განმხორციელებელ სახელმწიფოდ. ის, რაც ქართველებისთვის ხუმრობა გახდა, რუსეთისათვის სასწრაფოდ ომის მზადებად და საქართველოს შეჩერების თემა გახდა, რაც რამდენიმე თვეში ომად მოგვევლინა. აქაც სჩანს ქართული საზოგადოების დიდი ნაწილის პოლიტიკური უმწიფარობა. რაც შეეხება თავად ომს, ეს იყო იმის დასტური, რომ რუსეთი ომობდა საქართველოს შესაჩერებლად, არ გამხდარიყო საქართველოს ნატოს წევრი და არ გაემყარებინა თავისი გეოპოლიტიკური მდგომარეობა. რაც აღნიშნა კიდევაც რუსეთის პრეზიდენტმა დიმიტრი მედვედევმა 2011წ. ნოემბერში."Если бы в 2008 году мы дрогнули, была бы уже другая геополитическая раскладка, и целый ряд стран, которые пытались искусственно затащить в Североатлантический альянс, скорее всего были бы там", - подчеркнул он, добавив, что появление военного блока у южных границ России вызвало бы "определенные неудобства". აი ამ სხვა გეოპოლიტიკის შემოქმედი არის მიხეილ სააკაშვილი. გარდა ამისა, სწორედ ამ ომით დასრულდა ის საშინელი იურიდიული ეპოქა საქართველოში, როდესაც რუსეთი მოიაზრებოდა სამშვიდობო ძალებად თავისავე ოკუპირებულ ტერიტორიებზე. ჩვენი ტერიტორიული პრობლემები გახდა საერთაშორისო თემა, აღიარებულ იქნა როგორც ოკუპაცია. რუსეთს მიენიჭა საოკუპაციო სტატუსი. ხოლო საქართველომ მიიღო სამართლებრივი გარანტიები ტერიტორიული მთლიანობის შენარჩუნების კუთხით, მაშინ როდესაც არსებობდა კოსოვოს მაგალითი. ასევე საქართველოს გზა გაეხნა დასავლეთთან ინტეგრაციისკენ, ოკუპირებული ტერიტორიებით და არა შიდა ეთნოკონფლიქტებით, რაც ძალიან სერიოზული მიღწევა იყო იმ მდგომარეობიდან, რაც ომამდე არსებობდა. ეს ე.წ. ეთნოკონფლიქტები სქართველოს ტერიტორიაზე რუსეთს მხოლოდ საქართველოზე ბერკეტებად სჭირდებოდა, რაზედაც ჯერ კიდევ 90-იან წლებში იზრუნა, მაშინ, როდესაც ქართვლებს თავები ჰქონდათ გაცხელებული და წარმოდგენა არ ჰქონდათ რას აკეთებდა რუსეთი. რუსეთი მაშინ უზრუნველყოფდა იმას, რომ დაებლოკა საქართველოს ნებისმიერი მცდელობა გასულიყო მისი გავლენის ზონიდან და გამხდარიყო გეოპოლიტიკური ბრუნვის ნაწილი და განეხორციელებინა თავისი ფუნქცია ერთიან გეოპოლიტიკურ ბრუნვაში. რუსეთი მაშინ ბლოკავდა საქართველოს ნაბიჯებს რაც მიხეილ სააკშვილმა გადადგა მოგვიანებით, ხოლო საქართველოს წარმოდგენა არ ჰქონდა ამ ყველაფერზე. სწორედ ამიტომაც გახდა უცხო მიხეილ სააკაშვილის პოლიტიკა ბევრი ქართველისთვის, ხოლო მიხეილ საკაშვილი იყო ის ერთადერთი პოლიტიკოსი საქართველოში, რომელიც ზუსტად პასუხობდა დასავლურ დისკურსს, რამაც მას შეაძლებინა აერიდებინა ქავეყნისათვის ის ახალი ანექსია, რასაც რუსეთი 2008წ. გეგმავდა. გეგმავდა იმისათვის, რომ შეეჩერებინა საქართველო, რომლითაც ის უზრუნველყოფდა მომავალში დაებლოკა ცენტრალური აზიის და ამიერკავკასიის გეოპოლიტიკური და ეკონომიკური აქტივობა. რაც პრაქტიკულად საბოლოოდ ჩაასვენებდა თეორიულ შანსსაც კი რუსეთის იმპერიის აღდგენის თაობაზე. რა თქმა უნდა ამ პროცესში საქართველოსთან მარტო არ იყო. ჩვენთან ერთად მოქმედებენ აზერბაიჯანი და თურქეთი. ეს უკანასკნელი კი არის მთელი ამ პროცესის მამოძრავებელი ძალა და მთავარი სახელმწიფო. სწორედ ეს სტრატეგიული პარტნიორობა რუსეთმა გადაწყვიტა დაეშალა 2008წ. ომით. ძალიან ბევრი ომი და დაპირისპირება გვინახავს მთელი ამ 20 წლის მანძილზე, მაგრამ არცერთ ომს არ გამოუწვევია იმხელა გეოპოლიტიკური რეზონანსი როგორც 2008წ. ომს. მცირე ომმა, რომელმაც შეძრა მსოფლიო გეოპოლიტიკა და დააყენა დიდი საფრთხე, არამარტო საქართველოს უსაფრთხოების, არამედ ევროპის უსაფრთხოების ნაწილშიც. სწორედ ამის შემდეგ მოხდა გააქტიურება ევროპის ანტისარაკეტო ფარის გაკეთების, ამის შემდეგ დადგა ენერგო დივერსიფიცირების საკითხების განხორციელება და დასავლეთმა იგრძნო, რომ საკმაოდ ფრთხილად უნდა იყოს რუსეთთან მიმართებაში. პოლიტიკოსი, რომელიც ამხელა რყევებს გამოიწვევს და დარჩება დისკურსში, არ ამოვარდება იქედან და უფრო მეტად დაახლოებს ქვეყანას მსოფლიო თანამეგობრობასთან, ის ნამდვილად არის ძლიერი პოლიტიკოსი. მე ვფიქრობ, არ არსებობს ისეთი თემა, რომელიც გადაფარავს მიხეილ სააკაშვილის მიერ საქართველოს როგორც გეოპოლტიკური სუბიექტის ჩამოყალიბების თემას. ვფიქრობ ეს არის საუკუნეების განმავლობაში პირველად გადადგმული ნაბიჯები ამ მიმართულებით და ასევე ერთერთი უდიდესი შანსი მოვახდინოთ ამის რეალიზება. ჩვენი ბედისწერა ქართულ სახელმწიფოსთან ძნელი, მაგრამ იძულებითი იდენტობის ჩამოყალიბებაა. ჩვენ უნდა დავანგრიოთ ყველა ფსევდო მამის ფალიკური ძეგლი ჩვენს თავში, თუ გვინდა რომ შევქმნათ ქართული სახელმწიფო, რომლის არსებობაც მხოლოდ მის რეალიზებაშია შესაძლებელი. მუდმივ შრომასა და ბრძოლაში, რომელიც არასოდეს დასრულდება. აქ სიტყვა დაღლა არ არსებობს. ვისვენებთ მხოლოდ იმპერიის შემადგენლობაში. ირაკლი მარგველაშვილი

Friday, 13 November 2015

ხელისუფლების კრიზისი და მისი დაძლევის პერსპექტივა


მიშელ ფუკო, თავის ნაწარმოებში “სიტყვები და საგნები“ ამბობს, „კრიზისი ვერ დაიძლევა, თუ კრიზისში არ შეხვედი.“ ვფიქრობ ეს მოსაზრება ნიშანდობლივია დღეს საქართველოში შექმნილი შიდაპოლიტიკურ ვითარებაზე. თუ რატომ, ამაზე გვინდა სწორედ ვისაუბროთ.
NDI-ის გამოკითხვებმა საქართველოს შიდა პოლიტიკურ ველზე მდგომარეობა ძალიან გაართულა. ოპოზიციურმა პარტიის რეიტინგმა ხელისუფლების რეიტინგს გადაუსწრო, რასაც უმწვავესი რეაქცია მოჰყვა ხელისუფლების მხრიდან. გამოკითხვების შედეგები 2 საათის დადებული იყო, როდესაც უკრაინულ ვიდეო პორტალზე საქართველოში წამების ამსახველი კადრები გამოქვეყნდა. ეს იყო ათვლის წერტილი მოვლენებისა, რომელის საქართველოში ჩამოყალიბდება მომავალში, ანუ რაზე შეიძლება ორიენტირდეს ხელისუფლების რიტორიკა და როგორი განვითარება შესაძლოა მიეცეს პროცესებს. ხელისუფლება აირჩია ოპოზიციის ენმ-ს დისკრედიტაციის გაგრძელება. ხელისუფლება არ ცდილობს შეცვალოს რიტორიკული ველი. რომელიც დაფუძნებული იყო წინა ხელისუფლების დისკრედიტაციაზე. თითქმის მთელი ხელისუფლებაში ყოფნის დრო ამას დაუთმეს და სავარაუდოდ ამ რიტორიკით გავლენ არჩევნებზე. ეს კადრები რომ ხელისუფლების გავრცელებული იყო, ამაში დღეს ეჭვი არავის ეპარება, და ასევე გავრცელების მიზანი უფრო ფართო იყო, მოჰყოლოდა ამ ყველაფერს დიდი რისხვის დატეხა ენმ-ს თავს თუმცა მთელი ეს ორომტრიალი ვერ გასცდა საჯარო მოსამსახურეების მიერ ენმ-ს ოფისებზე თავდასხმებს, რატომღაც არსად სჩანდა მოქალაქეების რისხვა.
ხელისუფლებამ ამ კადრების საჯარო ჩვენებით, რომელიც მოეწყო თბილისსა და ზუგდიდში პრაქტიკულად გადაწყვიტა დიდი კრიზისის შექმნა. ეს განპირობებული გახდა იმით, რომ მისი რეიტინგი ძალიან დაბალია. კრიზისის კრიზისით დაძლევა პოლიტიკური ბრძოლის ერთერთი მეთოდია. ეს გამოიკვეთება მაშინ, როდესაც რომელიმე პოლიტიკური ძალა ქმნის პოლიტიკურ კრიზისს,  მეორე პოლიტიკური ძალის მიერ ხდება ამ კრიზისის კრიზისით გადაფარვა და შესაბამისად ორივე კრიზისის მართვა. ამ შემთხვევაში ხელისუფლება ცდილობს კრიზისს, რომელიც შეიქმნა მის გარშემო უფრო დიდი კრიზისი დაუპირისპიროს. ამიტომ სულაც არ იყო გასაკვირი, რომ საქართველოს პრემიერ მინისტრმა, რომელიც ამ ახალ მოძრაობას სათავეში უდგას, პრაქტიკულად მწვანე შუქი აუნთო სამოქალაქო დაპირისპირებას და მისი განცხადება გახდა მწვავე კრიტიკის მიზეზი არამარტო საქართველოში.
ამ კრიზისის შექმნას ორი მიზანი აქვს: ერთი, ენმ-ს დისკრედიტაციის რიტორიკის გარძელება, წამების ამსახველი კადრების საჯარო ჩვენებებით და მეორე, ტელეკომპანია რუსთავი2-ის კონტროლის ქვეშ აყვანა. პრემიერ-მინისტრი რომ ამ პროცესის სათავეში დგას ეს მის განცხადებებშიც კარგად გამოჩნდა.
მე მითხრეს, რომ თითქოს რუსთავი 2-ის მხარდამჭერები, რეალურად კი, ნაციონალური მოძრაობა, სადისტების მხარდამჭერები აპირებენ შეკრებას, ბავშვების მიყვანას და შემდეგ რაღაც პროვოკაციის მოწყობას. მე გაფრთხილებთ ყველას, რომ ნუ წამოეგებით ამ პროვოკაციებს. ბოლო შანსი გაქვთ თქვენ ყველას, ვგულისხმობ ნაციონალურ მოძრაობას, რომ საზოგადოებას ბოდიში მოუხადოთ და ყოველგვარ პროვოკაციას თავი დაანებოთ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ეს ადამიანები მიიღებენ იმას, რასაც იმსახურებენ. არა მხოლოდ ხელისუფლებისგან, თუ კანონს გადავლენ, არამედ ხალხისგან. მათ მადლობა უნდა მოიხადონ იმისთვის, რომ ხალხმა ამ სამი წლის განმავლობაში ის არ გაუკეთა, რაც ხდება ამ ვიდეოებში. მე შეიძლება უხეშად გამოვდივარ, მაგრამ ისინი ამას იმსახურებენ. ჩვენგან დემოკრატიული მოქცევა და ადამიანური მოპყრობა მათ ვერ დააფასეს. (. ღარიბაშვილი)

განცხადება გაკეთდა მას შემდეგ, რაც წამებს კადრები საჯაროდ გავრცელდა და ზუგდიდსა და თბილისში შუა ქუჩაში აჩვენებდნენ.  განცხადებაში ნათლად ჩანს, რომ ამ ყველაფერს პრემიერ-მინისტრი მეთაურობს და პრაქტიკულად ახდენს სამოქალაქო დაპირისპირების წახალისებას. შექმნილია სიძულვილის ენა, რომლის შემდეგ უკვე იწყება ფიზიკური აგრესია. სიძულვილის ენის შინაარსი არის ძალადობა. ეს არის იმის ფონი, რომ ხელისუფლებამ უფრო უმტკივნეულოდ შეძლოს ტელეკომპანია რუსთავი2-ის კონტროლზე აყვანა. ეს რომ ასეა, ესეც იგივე პრემიერ-მინისტრის სხვა განცხადებიდან ნათლად ჩანს.
რუსთავი 2-ის მფლობელის ვინაობა წლების განმავლობაში ჩვენთვის იყო აბსოლუტურად უცნობი. არც გვაინტერესებს არავის, ვისი არის ეს ტელევიზია, ან ვისი გახდება. ჩემთვის მთავარია ის, რომ ყველანაირი ტელევიზია მუშაობდეს საქართველოში. სამართალი უნდა აღდგეს. ჩვენ ვთქვით, რომ ეს არის დავა სააკაშვილსა და ტელევიზიის ყოფილ მფლობელს - ქიბარ ხალვაშს შორის.  (ი. ღარიბაშვილი)
პრემიერ-მინისტრს სტრიქონებს შორის გაურბის ყველა ის ინფორმაცია, რომელსაც კატეგორიულად უარყოფს. თუ დეტალებში გავშიფრავთ ამ განცხადებას მარტივად დავინახავთ, რომ ხელისუფლება პირდაპირაა ჩართული რუსთავი 2-ის პროცესებში. თუ ფრაზებს გადმოვაადგილებთ, პირდაპირ ხელისუფლების ჩარევას ვნახავთ ამ პროცესში: „ჩვენ ვთქვით, რომ ეს არის დავა სააკაშვილსა და ტელევიზიის ყოფილ მფლობელს - ქიბარ ხალვაშს შორის. და „სამართალი უნდა აღდგეს“. „ჩვენ შეგნებულად არ ჩავერიეთ ამ პროცესში, რომ არ მიგვეცა საბაბი იმის თქმის, რომ ჩვენ, ხელისუფლება ვცდილობთ, თავისუფალ მედიას ხელი შევუშალოთ. ეს არ მოხდება (ი. ღარიბაშვილი). მაშინ, როდესაც უკრაინულ „ვიკილიკსზე“ დაყრდნობით ხელისუფლება სახელმწიფო შეთქმულებისა და გადატრიალების მომზადების მუხლით საქმე აღძრა და რუსთავი2-ის გარშემო საპატრულო საქმიანობა დაიწყო, ასევე რუთავი2-ის მთლიანი პერიმეტრი ვიდეო კონტროლზე აიყვანა, რაც იმის ნათელი მინიშნებაა, რომ ხელისუფლება ძალიან ნერვიულობს რუსთავი2-ის ბედზე. უფრო მეტად ნერვიულობა ეტყობა ბატონ ბიძინა ივანიშვილს, რომელიც ძალიან აღელვებული საუბრობდა აღნიშნულ თემებზე. მედია გარემო ძალიან სანერვიულოა ხელისუფლებისთვის. 
ყველა მედიასაშუალება არის მხოლოდ ნეგატივზე ორიენტირებული და მიყვებიან იმ ჯალათების, სადისტების დღის წესრიგს... მაგრამ მე მჯერა, რომ ეს არის დროებითი. თვითონ მედიასაშუალებებიც მიხვდებიან, რომ ასე გაგრძელება არ შეიძლება, მათი მუშაობის ხარისხიც დაიხვეწება და მიხვდებიან, რომ ხალხს აინტერესებს პოზიტივი, მეტი სიკეთე, ცვლილებები, პროგრესი, რომელიც ქვეყანაში ხდება“ (ი.ღარიბაშვილი).
ხელისუფლების აზრით მხოლოდ ტელევიზიებია დამნაშავე მათ 11 პროცენტიან რეიტინგში. ამ დროს სრულიად ამოვარდნილი აქვთ კონტექსტიდან ერთის მხრივ რეალურად ქვეყანაში შექმნილი უმძიმესი ეკონომიკური სიტუაცია, ლარის დევალვაცია, გაღარიბებული მოსახლეობა, გაძვირებული პროდუქტები და მედიკამენტები... მათი მიზანია შეცვალონ მედია გარემო და პრემიერს ჯერა, რომ ეს შეიცვლება, როგორ? ვინ შეცვლის? ქვეყნის ეკონომიკის აღორძინებას მოახდენენ? თუ მოსამართლე ურთმელიძე შეცვლის? ვფიქრობთ მეორეს იმედი უფრო აქვთ. საინტერესოა ერთი მთავარი მესიჯი, რომელიც ამ ყველა განცხადების კვინტესენციაა, პრემიერ-მინისტრის მესიჯი, რომ ნაციონალური მოძრაობას პოლიტიკაში ყოფნის მორალური უფლება არა აქვთ.
საქართველოში როდესაც მწვავდება პოლიტიკური ან ეკონომიკური პრობლემები, ტრადიციულად ინტერვიუს ართმევენ ბატონ ბიძინა ივანიშვილს. ასე მოხდა ეხლაც. როდესაც დაიდო პოლიტიკურ პარტიათა რეიტინგები და ხელისუფლებამ სცადა შეეყვანა კრიზისში სიტუაცია რამდენიმე დღეში გამოჩნდა ბიძინა ივანიშვილიც. თუ ყურადღებას მივაქცევთ მის განცხადებებს ნათელი გახდება, რომ მთელი ამ პროცესს სწორედ ბიძინა ივანიშვილი მართავს. მისი განცხადებები არაფრით განსხვავდება პრემიერ-მინისტრის განცხადებებისგან. ისიც ძალიან გაღიზიანებულია მედია გარემოზე. მისთვის სამი მედია საშუალებაა გამაღიზიანებელი ტელეკომპანია „რუსთავი2“, ტელეკმპანია „მაესტრო“ და გაზეთი „ქრონიკა +“. ზოგადად ცნობილია, რომ სწორედ მედია გარემოს ბრალია ხელისუფლების ძალიან დიდი არაპოზიტიურობა. მისი გამოსვლით უბრალოდ დადასტურდა, რომ ირაკლი ღარიბაშვილის განცხადებები, სწორედ მისი ინტერესებთან თავსებადია. ირაკლი ღარიბაშვილის განცხადებები, რომელიც შოკის მომგვრელი იყო ყველასთვის ბიძინა ივანიშვილისგან შექებას იმსახურებს.
რაც შეეხება ჩემს პოზიციას ჩვენ რაც ვართ ეს ვართ საუკეთესო ნაწილია დღეს მთავრობაში, მაგრამ კიდევ უკეთესი უნდა შევარჩიოთ, კიდევ მეტი უნდა მოვთხოვოთ, მათაც უნდა დახვეწონ და გააუმჯობესონ არ იფიქროთ, რომ მე ვხატავ, რომ იდეალურია ირაკლი ღარიბაშვილი ან სხვა დანარჩენი მთავრობის წევრები. კარგია რაც ჩვენ გვყავს დღეს და ეს არის ჩვენი რეალობა.“ (ბ. ივანიშვილი)
 ამ ფრაზიდან ნამდვილად ეტყობა მისი ხელი შექმნილ პროცესებს. ვერც ის ფლობს სოფისტიკის მეთოდებს ისე მძლავრად, რომ საკუთარი გამიჯვნა მოახდინოს ამ პროცესებიდან. ბიძინა ივანიშვილის ინტერვიუში სამი ძირითადი თემა გამოიკვეთა, საქართველოს პრეზიდენტის მიმართ პრობლემა, ნაციონალური მოძრაობის პრობლემა და მედია საშუალებები, რომელიც ძალიან აღიზიანებს.
ყოფილი პრემიერი მკაცრია წამების კადრების გავრცელების მიმართ: „თუ დამტკიცდება და არის ეჭვები, რომ ვიღაც მთავრობის წევრმა ამაში მიიღო მონაწილეობა, გარწმუნებთ, რომ რეაქცია იქნება ადეკვატური. გავრცელება მაქვს მხედველობაში... და დღეს, ენმ-ის მცდელობით, ამ სიცრუის მანქანის მცდელობით ძირითადი აქცენტი მიდის იმაზე, რომ ყველაზე დიდი დანაშაულია წამების კადრების გავრცელება და არა ის, რაც შიგთავსია“. (ბ. ივანიშვილი) ამ დროს ზუგდიდის გამგებელი პირდაპირ ქუჩაში აჩვენებდა აღნიშნულ კადრებს, ასევე სხვადასხვა ჯგუფები, რაზედაც გამოძახებულ პოლიციას რეაგირება არ ჰქონდა. ეს კარგად აჩვენებს თავად პოლიტიკური პროცესის მიზანზე, რომ როგორმე მოხდეს ორი მიზნის მიღწევა, ძალადობრივი ენის შენარჩუნება და აგრესია ნაციონალურ მოძრაობაზე. ასევე რუსთავი2-ის პროცესის უმტკივნეულო დასრულებაზე, რომ დღევანდელ მფლობელებს ჩამოართვან რუსთავი2-ში წილები. ფიქრობენ, რომ ეს არის ერთადერთი საშუალება, რითაც მათი რეიტინგი აიწევს. რომ საქართველოში მედია სივრცის შეცვლა ხელისუფლების პოზიტივზე გააკეთებს სწორებას, რომელიც რუსთავი2-ის მიერ არის ჩაკარგული.
ყოფილი პრემიერი ვერ ამჩნევს, რომ მისი განცხადება პირდაპირ შეიცავს მის მიერ რუსთავი2-ის პროცესში მონაწილეობას.
რაც მთავარია და რაზეც ესენი ტირიან, იხურება, იხურებაო, არსად არავის არ უთქვამს, რომ იხურება, რამდენჯერმე წავიკითხე ხალვაშის განცხადება, რომ პირიქით, არავითარი დახურვა. მაინცდამაინც დახურვა, იმიტომ რომ გარედან მეგობრების დახმარება უნდათ, შიგნით მხარდამჭერები ცოტა ჰყავთ, ახლა ამ ხალხს რასაც აგროვებენ, აგროვებენ და გარედან მხარდაჭერა უნდათ მაქსიმალური. (ბ. ივანიშვილი)

ამაზე მუშაობენ ნაციონალური მოძრაობის წევრები, რომ გარედან აჩენენ ეჭვებს და ჩვენს მეგობრებს არ აქვთ არც იმის დრო და არც სურვილი, რომ ახლა რეალობაში ჩავიდნენ - რა ხდება რუსთავი ორის ირგვლივ. აწვდიან ესენი ინფორმაციას, ღებულობენ, ეს ინფორმაციის მასა მიდის, ჩვენგან მიდის ნაკლები ინფორმაცია და არიან გაწვალებულ დღეში.„(ბ. ივანიშვილი)

მაგათი აჟიოტაჟი [რუსთავი 2-ზე] თვითონ მათ პოზიციებს ასუსტებს ძალიან. რატომ არიან ასეთ ისტერიკებში, რა ხდება? რაღაც ეშლებათ, რაღაცა ცუდად აქვთ, რაღაც ნაძარცვის შენარჩუნებას ხომ არ ცდილობენ? რატომ არიან ასეთ ისტერიკებში? რა მნიშვნელობა აქვს ჩვენთვის, საზოგადოებისთვის, რუსთავი ორი...“ (ბ. ივანიშვილი)
 სამაგიეროდ ალტერნატივას სთავაზობს საზოგადოებას რუსთავი 2-ის მაგივრად ტელეკომპანია „ტაბულას“ უყურეთო.  
როგორც არ უნდა გადაწყდეს რუსთავი 2-ზე დავა, ნურავის ნუ აქვს ილუზია, რომ ნაციონალური მოძრაობა ვერ მოახერხებს, თავისი ემოციები საზოგადოებაში გამოიტანოს. მათ რიგი აქვთ გამოცემების - აქვთ ტაბულა.
ტექსტები, საუბარი, მასში გაქცეული აქცენტები დიდ წილად მოიცავს სრულ კონტექსტს იმ პროცესებისა, რომელიც ჩაფიქრებული ან დაგეგმილია. ამიტომ პრემიერ-მინისტრის და ყოფილი პრემიერის განცხადებებში (წერილობით ტექსტში), ნამდვილად ჩანს თითქმის დაუფარავად მათი მთავარი მიზანი, რომ რუსთავი2-ზე კონტროლს მიაღწიონ. ვერ გასჭრის ვერავითარი მტკიცება, რომ მათ არ აქვთ ამის მიზანი, ამაზე ბევრი რამ მოწმობს, სასამართლო პროცესები, იუსტიციის სამინიტროს ქმედებები... თუ ამ ყველაფერს აუდიო ხერხით მოვუსმენთ, აშკარაა რომ პრემიერ-მინისტრიც და ყოფილი პრემიერიც ძალიან გაღიზიანებული საუბრობენ ამ თემაზე.
სწორედ ამის გამო, დღეს ძალიან დიდი საფრთხის წინაშეა საქართველოს მედია გარემო. შესაბამისად ძალიან დიდი საფრთხის ქვეშაა დემოკრატიის ხარისხი. ხელისუფლება ჩიხშია. ჩიხიდან გამოსავალი მხოლოდ უკან დახევაა. უკან დახევა რეიტინგის კიდევ უფრო მეტი დაკარგვაა. ამიტომ ხელისუფლება ქმნის კრიზისს, რომელსაც თვლის რომ გაუმკლავდება. იმ შემთხვევაში, როდესაც პოლიტიკური პარტია ახდენს სიტუაციის კრიზისში შეყვანას, მან სიტუაცია უნდა მართოს, ან ისე მაინც უნდა მოიქცეს, რომ თავის შექმნილ კრიზისზე მანიპულირების საშუალება არ მისცეს სხვა პოლიტიკურ ძალას. ეს მოხდება ერთ შემთხვევაში, როდესაც კრიზისის შემქმნელი პოლიტიკური ძალა, მოახერხებს და არ დატოვებს შემოთავაზებული პოლიტიკური თამაშის საზღვრებს. დღეს ხელისუფლება სწორედ ამ წითელ ხაზებს კვეთავს. დღეს აშკარაა, რომ  ხელისუფლება ვა ბანკზე მიდის.
უნდა ითქვას, რომ სიძულვილის ენამ, რომელსაც პრემიერ-მინისტრი ძალიან ახალისებს, რიტორიკული კრიზისი აშკარა გახდა. შესაბამისად აუცილებელი იქნება ხელისუფლებამ გადააწყოს საკუთარი რიტორიკა. სახეზეა ხელისუფლების მიერ რეალობის არაადეკვატურად შეფასება, რომელიც თავის შედეგებს აუცილებლად გამოიღებს. შექმნილი კრიზისი დიდი ალბათობით ხელისუფლებისთვის ისეთი ბუმერანგის ეფექტს გამოიწვევს, რომლის გაძლებაც ხელისუფლებას ძალიან გაუჭირდება, როგორც შიდა ფრონტზე, ასევე საგარეო მიმართულებითაც.

ირაკლი მარგველაშვილი