ტერაქტები რუსეთში და „ქართული კვალი“

როგორც ცნობილია 2010წ. 29 მარტს მოსკოვში 2 მეტროს სადგურში განხორციელდა ტერაქტი, სადაც რამდენიმე ათეული მშვიდობიანი მოქალაქე დაიღუპა. 2010წ. 31 მარტს დილით ტერაქტი განხორციელდა დაღესტანში სადაც 12 ადამიანი დაიღუპა. აღნიშნულ ტერაქტს მოჰყვა რუსეთის პრემიერის ვლადიმერ პუტინის ძალიან მკაცრი რეაქციები. იმავე დღეს გამიჩნდა მოლოდინი, რომ რუსეთის ხელისუფლება, რომელის პოლიტიკამაც 90-იანი წლებიდან სასათბურე პირობები შეუქმნა ჩრდილოეთ კავკასიაში ტერორიზმის ჩამოყალიბებას კვალის ძიებას საქართველოში დაიწყებდა. მოლოდინი გამართლდა. რუსეთის უშიშროების საბჭოს მდივანმა პატრუშევმა განაცხადა, რომ "არსებული ინფორმაციით, ქართულ სპეცსამსახურებს ტერორისტულ ორგანიზაციებთან აქვთ კონტაქტები". "ჩვენ ვფლობდით ინფორმაციას იმის შესახებ, რომ საქართველოს სპეცსამსახურების ზოგიერთი წარმომადგენელს კონტაქტები ჰქონდა ჩრდილოეთ კავკასიაში მოქმედ ტერორისტულ ორგანიზაციებთან. მოსკოვში განხორციელებულ ტერაქტებთან დაკავშირებით ჩვენ ეს ვერსიაც უნდა გადავამოწმოთ".
თავად პატრუშევის განცხადება არის საკმაოდ წინააღმდეგობრივი. ერთი მხრივ, პატრუშევმა იცის, რომ „ქართულს სპეცსამსახურებს აქვთ კონტაქტები ტერორისტულ ორგანიზაციებთან“, ასევე "ჩვენ ვფლობდით ინფორმაციას იმის შესახებ....,, ბოლოს, „ჩვენ ეს ვერსიაც უნდა გადავამოწმოთ“. თუ იცის, თუ ამის შესახებ ინფორმაციას ფლობს პატრუშევი, მაშინ რაღას ამოწმებს. დადგენილი ყოფილა, ან კვალს რიოგორ ეძებს თუ ყველაფერი იცის, მაგრამ ეს „ცოდნა“ არის სწორედ ეჭვის მომგვრელი.
პრაქტიკულად დადგენილ ფაქტადაა მიჩნეული, რომ 1999წ. მოსკოვში მომხდარი ტერაქტების შემდეგ, რომელიც ფსბ-ს ბრალდება რუსეთმა მეორე ომი დაიწყო ჩეჩნეთის წინააღმდეგ. ეს პუტინმა გააკეთა. დაახლოებით 100,000 (ასი ათასი) ადამიანი დაიღუპა ამ ომის დროს. ომის ოფიციალური ფაზის დასრულების შემდეგაც ადამიანთა გატაცება და ხოცვა კვლავ გრძელდება დღემდე.
დღეს რუსეთს ჩრდილო კავკასიაში ისეთი აქტიური მოწინააღმდეგე, როგორიც 1999წ. მასხადოვი იყო არ ჰყავს. არც იმის საჭიროებაა, რომ მოაწყო ტერაქტი და ამით გაამართლო შემდგომი ეგზეკუცია ჩრდილო კავკასიაში. ეგზეკუცია იქ მიმდინარეობს უკვე 1999 წლიდან. თუ წლევანდელი მოსკოვის ტერაქტები არის 1999წ. მსგავსი, (ანუ ფსბ-ს მიერ ორგანიზებული) ვფიქრობ, ამის არანაირი საჭიროება არ არსებობდა. როდესაც ვამბობ საჭიროება არ არსებობდა, ვგულისხმობთ სწორედ იმ ვარიანტს, რაც ასეთ ტერაქტებს მოჰყვა 1999წ. ანუ ჩეჩნეთთან მეორე ომი. ამ ინფორმაციით შეიძლება განვიხილოთ რამდენიმე ვერსია.
1. როგორც გვახსოვს 2010წ. 19 მარტს რუსეთში გაიმართა აქცია „კალინინგრადიდან ვლადივოსტოკამდე“ პუტინის გადადგომის მოთხოვნით. აქცია საკმაოდ მასშტაბური იყო. შესაბამისად მას საკმაოდ ხანგძლივი მომზადება სჭირდებოდა. დღეს რუსეთში ეკონომიკური კრიზისის საკმაოდ ძლიერი ტალღა მიმდინარეობს. შესაბამისად პუტინის რეიტინგი ეცემა, ვინაიდან ეკონომიკურ საკითხებზე სწორედ ის არის პასუხისმგებელი. გამომდინარე აქედან, ადვილი შესაძლებელია პუტინის მდგომარეობას საფრთხე შექმნოდა. ჯერჯერობით არ სჩანს არანაირი ნიშნები, რომ აქციის „კალინინგრადიდან ვლადივოსტოკამდე“ მზადებაში რუსეთის პრეზიდენტის კვალი სადმე ჩანდეს, თუმცა გამორიცხულიც არაფერია. არც ის არის გამორიცხული, რომ პუტინის შესუსტება საკმაოდ ძლიერ კლანს სურდეს, რომელიც მხარს მედვედევს უჭერს. ასევე საგულისხმოა ის ფაქტიც, რომ მედვედევი დასავლურ წრეებში გაცილებით პოპულარულად ითვლება, ვიდრე პუტინი. ფაქტია, რომ დასავლეთი არ ეთანხმება პუტინის იდეას რუსეთის „უმაღლეს დერჟავად“ ჩამოყალიბებაზე, თუმცა არ უარყოფს რუსეთის როლს „რეგიონალური დერჟავის“ ფარგლებში. პუტინის იდეას „უმაღლეს დერჟავად ჩამოყალიბებაზე“ სწორედ კავკასია უქმნის პრობლემას და კერძოდ საქართველო. ამ საკითხზე ქვემოთ ვისაუბრებთ. საერთოდ ძნელია ვისაუბროთ ასეთ ვარაუდებზე,მაგრამ კარგი იქნება გავიხსენოთ რამდენიმე მაგალითი საბჭოთა კავშირის არსებობის უკანასკნელი წლებიდან.
1986წ. გორბაჩოვის საფრანგეთში ვიზიტისას მას დაუსვეს ასეთი შეკითხვა: როდის გაერთიანდება გერმანია? გორბაჩოვმა ასეთი პასუხი გასცა: სულელურ შეკითხვებზე პასუხებს არ ვცემ. თუმცა ეს შეკითხვა რომ სულელური არ იყო, დრომ დაადასტურა.
1991წ. 17 მარტს საბჭოთა კავშირში ჩატარდა საერთო სახალხო რეფერენდუმი, რომელმაც საბჭოთა კავშირის შენარჩუნება დაადასტურა. 1991წ. აგვისტოში ამერიკის მაშინდელი პრეზიდენტი ჯორჯ ბუში საბჭოთა რესპუბლიკებს მოუწოდებდა მოეწერათ ხელი ახალ სამოკავშირეო ხელშეკრულებაზე, მაგრამ სულ რაღაც 3 თვეში საბჭოთა კავშირის დაიშალა და შეწყვიტა არსებობა როგორც სახელმწოფომ. ეს მაგალითები იმისთვის მოვიყვანე, რომ მიუხედავად დღევანმდელი განხადებებისა და რუსეთის ამბიციებისა სიტუაცია ძალიან გავს მაშინდელ პერიოდს. ამერიკა 90-იან წლებში დასთანხმდა რუსეთის „რეგიონალური დერჟავის“ ფარგლებში დატოვებას. თუმცა დღეს რუსეთის გაზრდილი ამბიციების ფონზე რაც პუტინმა 2000წ. განაცხადა: „საბჭოთა კავშირის დანგრევა იყო საუკუნის გეოპოლიტიკური კატასტროფა“ ვერანაირ კორელაციაში ვერ მოდის ახალ მსოფლიო წესრიგთან. ამიტომ არ გამოვრიცხავთ, რომ პუტინზე შეტევა, რომელიც „კალინინგრადიდან ვლადივოსტოკამდე“ აქციით გამოიხატა იყოს რუსეთის მმართველი კლანის დაპირისპირების შედეგიც, რომელსაც მხარს დაუჭერს დასავლეთიც, რათქმაუნდა ირიბად და ეს მედვედევის მხარდაჭერაში გამოიხატება, რომელიც პრეზიდენტობის სანაცვლოდ დასთანხმდება რუსეთის ახალ მსოფლიო წესრიგში „რეგიონალური დერჟავის“ ფუნქციას. აღარ ვისაუბრებთ იმაზე, რამდენად შეძლებს დროში რუსეთი ამ ფუნქციის განხორციელებას. ძალიან საინტერესო იქნებოდა მედვედევისთვის რომელიმე ევროპელ ჟურნალისტს დაესვა შეკითხვა: როდის დასტოვებთ კავკასიას? რაზედაც მედვედევი უპასუხებდა, რომ სულელურ შეკითხვებს პასუხებს არ ვცემ.
2. არსებობს მეორე ვერსიაც, რომ არანაირი დაპირისპირება მედვედევსა და პუტინს შორის ბუნებაშიც კი არ არსებობს. ამ შემთხვევაში თუ დავუშვებთ, რომ ამ ტერაქტის ინსპირატორები არიან თავად რუსეთის სპეცსამსახურები, როგორც ეს 1999წ იყო, მაშინ ისმის კითხვა, რას ემსახურებოდა ეს ტერაქტი და სად ინთება ცეცხლი? ფაქტია, რომ რუსეთის ფედერაციის შიგნით ამ ტერაქტის განხორციელების საფუძველი 1999წ. მსგავსი არ და ვერ იქნება, ვინაიდან დღეს ჩრდილო კავკასიაში ყველა ხელისუფლება რუსეთს უსიტყვოდ ემორჩილება და კონტროლირებადია. მაშ ვისთვის ინთება ცეცხლი? ალბათ ყველას გვახსოვს, რომ რუსეთმა 2009წ. მიიღო კანონი, რომელიც მას აძლევს უფლებას მსოფლიოს ნებისმიერ წერტილში მოახდინოს ტერორისტების განადგურება. დღეს კვალს საქართველოში ეძებენ. გუშინ რადიო თავისუფლების რუსულ სადგურზე http://www.svobodanews.ru/articleprintview/1999147.html
გავრცელდა ინფორმაცია, რომ თითქოს ტერაქტების ორგანიზატორი დოკუ უმაროვი (რომელმაც გავრცელებული ინფორმაციით თავის თავზე აიღო ტერაქტების ორგანიზება, რომელიც შემდეგ უარყოფილი იქნა) იმალება საქართველოში. რათქმაუნდა ეს შემთხვევითი არ არის. ამჯერად სად უნდა დაინთოს ცეცხლი? საქართველოში? სხვა ადგილი კავკასიაში არ არსებობს. რუსეთი ამ ტერაქტებამდე რასაც აკეთებდა ჩრდილო კავკასიაში, სხვას ვერაფერს გააკეთებს. მას არანაირი შეზღუდვა ჩრდილო კავკასიელ ტერორისტებთან ბრძოლის გზაზე არც დასავლეთიდან და არც სხვა მხრიდან არ ჰქონია. შესაბამისად არანაირი საჭიროება არ არსებობდა აღნიშნული ტერაქტის, თუ ის რუსული სპეცსამსახურების განხორციელებულია. ანუ შიდა მოხმარებისთვის აღნიშნული ტერაქტის განხორციელება სრული უაზრობაა და არანაირ საჭიროებას ამ მოცემულობაში არ წარმოადგენს. ამ შემთხვევაში სრულიად ლოგიკურია ის, რომ „ეძებენ საქართველოში კვალს“ და ცეცხლიც აქ უნდა დაინთოს, როგორც ამას მათ მიერ მიღებული კანონი განსაზღვრავს.
თუ დავაკვირდებით ტერაქტამდე ნინო ბურჯანაძის განცხადებას, რომ სააკაშვილმა შესაძლოა მეორე ომი წამოიწყოს, (ანუ ერთი ომი წამოიწყო 2008წ. ხაზი ჩვენია) რომ ის ზის დენთის კასრზე და ხელში ასანთი უჭირავს, ანუ პრეზიდენტი „არაპროგნოზირებადია“, ეს განცხადება საკმაოდ ლოგიკურად ჯდება პატრუშევის განცხადებაში, სადაც ის პრეზიდენტ სააკაშვილის "არაპროგნოზირებადობაზე" საუბრობს კერძოდ, "საქართველოს პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი არაპროგნოზირებადია. მან ერთხელ უკვე გააჩაღა ომი და გამორიცხული არ არის, კიდევ გაიმეოროს მსგავსი ქმედებები, ამდენად მომხდარ ტერაქტებთან დაკავშირებით ქართული კვალის არსებობის გადამოწმება აუცილებელია".
ვფიქრობ საკმაოდ დამაფიქრებელი განცხადებებია. ერთმანეთს დროშიც ემთხვევა და ლოგიკაშიც. დანარჩენს დრო გვიჩვენებს. ჯერ ბევრი რამ გაურკვეველია. თუმცა ბურჯანაძე პუტინის საუბრის გარკვევაც შესაძლებელია უკვე. რას ითხოვს პირველ რიგში პუტინი ბურჯანაძისგან? საქართველოს ჩრდილოეთ საზღვრის კონტროლს მის მიერ. რათა კავკასია ტომარაში მოაქციოს და თავი მოუკრას. დანარჩენს დაველოდოთ.
3. მესამე ვერსია ეს არის რუსული სისატიკის წინააღმდეგ პროტესტის გამო ტერორისტული აქტების მოწყობა, რომელიც უამრავი განხორციელდა 2009წ. ჩრდილო კავკასიაში. თუმცა რუსები ვფიქრობ ამ შემთხვევაშიც ქართულ კვალზე ისაუბრებენ, მარტივი მიზეზის გამო. თავად ქმნიან პრობლემას და შემდეგ ამ პრობლემას სხვას აბრალებენ. ჩრდილო კავკასიაში რუსების ქმედებები დაწყებული 90 იანი წლებიდან ნამდვილად სასათბურე პირობებს უქმნიდა ტერორისტულ მოძრაობას, რომელსაც გამართლება არა აქვს. როდესაც სახელმწიფო თავად არის ტერორისტი მას ტერორი უკან უბრუნდება. სხვა არაფერი შეიძლება ითქვას ორ ომში 200 000 ჩეჩენის სიკვდილზე და აქედან 30,000 ბავშვზე რომელიც რუსების მიერ იქნა დახოცილი 90-იანი წლებიდან დღემდე. დღემდე გრძელდება მშვიდობიანი მოსახლეობის დაწიოკება და განადგურება ძალოვანი სტრუქტურების მიერ. შესაბამისად საქართველოს გახვევა ამ ტერორისტლ სიტუაციებში რუსეთისთვის ძალიან მომგებიანია. ის თუ შეძლებს, რომ საქართველოს ტერორისტებთან კავშირის იმიჯი შეუქმნას საერთაშორისო ასპარეზზე გაცილებით იოლად მოახდენს იმ კანონის ამუშავებას, რომელიც მიღებული აქვს. ამ შემთხვევაშიც ცეცხლის გადმოტანა სქართველოს ტერიტორიაზე რუსულ გეგმაში ისევ არის.
ბოლოს ვიტყოდი, რომ ასეთ პოლიტიკას მომავალი არა აქვს. ეს პოლიტიკაც არ არის. ქართული კვალი ამ ყველაფერში არის წიმინდა წყლის ცილისწამება, ვინაიდან რუსული აგრესიის განხორციელება მეორედ საქართველოს წინააღმდეგ პუტინის უდიდესი სურვილია, მაგრამ საერთაშორისო რეაქციებს სინჯავენ ჯერჯერობით. თუ შეძლეს ჩვენი ტერორისტულ ქვეყნად გამოცხადება, რასაც დიდი ხანია ცდილობენ, გზა ხსნილი ექმებათ. თუმცა მეეჭვება დასავლეთი ამაში დაარწმუნონ. თოკი რომ ნასკვთან უნდა მივიდეს ეს არის უცლობელი ფაქტი.
ეს არის ის სამი ვერსია, რომელიც შესაძლოა არსებობდეს ამ თემასთან მიმართებაში. რომელი ვერსია უფრო სარწმუნო გახდება ამას მომავალი გვიჩვენებს.

ირაკლი მარგველაშვილი

1.04.10წ.

დუგინის ფორმულები პრაქტიკულ გადაწყვეტაში. საქართველოს შიდა პოლიტიკური სპექტრი

ალბათ გვახსოვს ჩვენი წერილი "დუგინის ინტერვიუს კონტენტანალიზი და საქართველოს შიდა პოლიტიკა". ბოლო აბზაცში დავწერეთ, რომ "რუსულმა გეგმამ საქართველოს 2 პოლიტიკურ ბანაკად დაყოფის შესახებ უკვე სტარტი აიღო." სტარტიც აიღო და უკვე ძალაშიც შევიდა. ჩამოყალიბდა "ეროვნული საბჭო", რომელშიც "ალიანსის" და "ეროვნული ფორუმის" გარდა ყველა შევიდა, ვგულისხმობ არასაპარლამენტო ოპოზიციას. დუგინის მაშინდელ ინტერვიუშიც სწორედ ამაზე იყო მინიშნება, რომ აუცილებელია საქართველოში 2 პოლიტიკური ბანაკის არსებობა. ხელისუფლება და ოპოზიცია. თუ დავაკვირდებით შიდა პოლიტიკურ სიტუაციას დავინახავთ შემდეგ განლაგებას. რუსული გემა პროქართული ძალის, რომელიც= პრორუსულს ჩამოყალიბება პრაქტიკულად დასრულდა.
შეიქმნა "ეროვნული საბჭო", რომელსაც ნოღაიდელი მეთაურობს. თავად რიტორიკული განლაგება არის შემდეგი. თუ დავუკვირდებით ქართულ პრესაში გამოქვეყნებულ მასალებს შევამჩნევთ, რომ "რესპუბლიკელები" ხელისუფლებასთან იგივდება. ვფიქრობ სპეციალურად, ვინაიდან დღეს "ალიანსში" განაწილებულ პოლიტიკურ განლაგებაში პოლიტიკურ სიტუაციას სწორედ "რესპუბლიკელები" ქმნიან. შესაბამისად "ეროვნული საბჭოს" მიზანი, რომელიც = რუსეთის მიზანს, რომ საქართველოში პოლიტიკურ სივრცეში მხოლოდ ხელისუფლება და პროქართული=პრორუსულს ოპოზიცია დარჩეს ძალაშია და მთავარი გეგმა სწორედ ამ მიმართულებით უნდა განვითარდეს.
ისევ მუშაობს ირაკლი ალასანიას მერყევი ხასიათი, რომელიც შეიძლება მომავალში გამოადგეს "ეროვნულ საბჭოს" და ამით ალიანსი საბოლოოდ დაანგრიოს, რაც მათი მიზანია და უფრო ეს რესპუბლიკელებს ეხებათ, რისი მცდელობაც იყო 2010წ. თებერვალში. მაშინ რესპუბლიკელებმა შეძლეს ერთობის შენარჩუნება. წინა თვეში (თებერვალში), სწორედ რესპუბლიკელებზე ხდებოდა დღევანდელი "ეროვნული საბჭოს" მიერ შეტევა. თუ ისინი შეძლებდნენ ალასანიას გადაბირებას. ალიანსი დაიშლებოდა, ხოლო ალასანია დღეს "ეროვნულ საბჭოში" იქნებოდა. ეს ვერ შეძლეს. მთავარი შერტევა ეხლაც რესპუბლიკელებზე მიდის. გავშიფროთ ეს შიდა დინებები.
ფაქტია, რომ "ეროვნულ საბჭოს" აბსოლუტურად არ აინტერესებს არჩევნები. მათ არჩევნების შემდეგი პერიოდი აინტერესებთ. დავაკვირდეთ მათ რიტორიკას: "ეროვნული საბჭო" არის ერთადერთი პროქართული ძალა, რომელიც =პრორუსულს. ის არის ნამდვილი ოპოზიცია. ოპოზიცია არ არის ალიანსიც, ვინაიდან რესპუბლიკელები ხელისუფლებისაა. არ არსებობს სხვა ოპოზიცია, არც საპარლამენტო და შესაბამისად არც ალიანსი. არამედ არსებობს ერთიანი ოპოზიცია, "ეროვნული საბჭო", რომელიც არის ოპოზიციურად განწყობილი ქართველი ხალხის ინტერესებს გამომხატველი. ანუ ხელისუფლებას უპირისპირდება ქართველი ხალხი ამ ოპოზიციის მეშვეობით. აი საბოლოო სურათი, რისი ჩამოყალიბებაც "ეროვნულ საბჭოს" სურს. აქ არ მოიაზრება არც საპარლამენტო ოპოზიცია, არც არასაპარლამენტო "ალიანსი". ესენი უნდა ამოვარდნენ პოლიტიკური ბრუნვიდან. შესაბმისი გარემოებებიც იქმნება, რათა ალიანსს არ ჰქონდეს არანაირი გამოსავალი.
რა გარემოება შეიქმნება არჩევნების შემდეგ, რომელიც ალიანსს ამოაგდებს პოლიტიკური ბრუნვიდან?
1. არჩევნები გაყალბდა
2. ქართველი ხალხი აღელვებულია
3. საპროტესტო აქციები იწყება
4. ხდება პროვოკაციები
აქ მხოლოდ "ეროვნული საბჭო" იფიგურირებს.
რა რჩებათ ალიანსს ამ გარემოებაში. თუ ალიანსი აპროტესტებს არჩევნების შედეგებს, ამ შემთხვევაში ის იძულებული ხდება მივიდეს "ეროვნულ საბჭოსთან". შესაბამისად ყველაფერი მიმდინარეობს "ეროვნული საბჭოს" გეგმით და ალიანსი ამ შემთხვევაში არის ძალიან ცუდ სიტუაციაში. მთელი არჩევნებამდელი სიტუაციები ხდება აბსურდი და სასაცილო, რითაც მაინც ხდება ალიანსის დისკრედიტაცია. ის მაინც მიდის "ეროვნულ საბჭოსთან" და უერთდება საპროტესტო მუხტს, რომელიც აბსოლუტურად არის რუსული გეგმა, ვინაიდან არ აინტერესებს "ეროვნულ საბჭოს " არჩევნების შედეგები. არც ის, რომ მათ ნებისმიერ კანდიდატს, ვინც არ უნდა დააყენონ კანდიდატად არჩევნებში გამარჯვების არანაირი შანსი არა აქვთ. ისეთსაც შეარჩევენ, რომელსაც შანსი არ უნდა ჰქონდეს, მარტივი მიზეზით, არ აინტერესებთ.
იმ შემთხვევაში, თუ ალიანსი აკეთებს განცხადებას და ცნობს არჩევნების შედეგებს, რიტორიკა რომელიც დაიწყო, რომ რესპუბლიკელები და ხელისუფლება ერთია შედის ძალაში და ამითაც ხდება მათი დისკრედიტაცია და ამოგდება პოლიტიკური ბრუნვიდან. გავიხსენოთ ერთი მაგალითი, რომელიც 2008წ. საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ მოხდა. რესპუბლიკურმა პარტიამ, კერძოდ მისმა ლიდერმა დავით უსუფაშვილმა აღიარა საპარლამენტო არჩევნებში დამარცხება. თუმცა იმის გამო, რომ ეს არ იყო "ჯამრთელი" ნაბიჯი, ის მაინც შეუერთდა საპროტესტო გამოსვლებს, რომელიც აბსოლუტურად ალოგიკური იყო.
ამის შემდეგაც რესპუბლიკური პარტია, მოგვიანებით ალიანსი ნინო ბურჯანაძის მიერ განხორციელებულ საპროტესტო აქციებზეც იმყოფებოდა 2009წ. 9 აპრილს. სწორედ გამოუვალი სიტუაციის და წინა წლებში დაშვებული შეცდომების გამო. ნინო ბურჯანაძე ვინც არის ყველა მშვენივრად ვხედავთ, მაშ რა უნდოდა რესპუბლიკელებს ან 2008წ. საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ, ან 2009წ. აპრილის აქციებზე? ან დღევანდელი მათი პოზიცია "ეროვნულ საბჭოზე" შეუერთებლობა რას ნიშნავს? რა ალტერნატივის წინაშე დგანან? ერთადერთი, ან უნდა მივიდნენ "ეროვნულ საბჭოსთან" არჩევნების შემდეგ, ან სრული დისკრედიტირება უნდა განიცადონ, რაც "ეროვნული საბჭოს" იგივე რუსეთის გეგმაა, ვინაიდან პოლიტიკურ არენაზე, აქტიურ როლში დარჩეს ხელისუფლება და ოპოზიცია, რომელიც="ეროვნულ საბჭოს", რომელიც =ქართველ ხალხს, რომელიც=პროქართულ ძალას და =პრორუსულს.
აქ არ რჩება სხვა პოლიტიკური ძალის ადგილი. ალიანსის რიტორიკა განწირულია ყველა მიმართულებით. რაზედაც ზემოთ ვისაუბრეთ. რას იზამს ალიანსი, თუ ის დარჩა ცოცხალი ზაფხულში, ვთქვათ ხელისუფლების რევოლუციის გზით დამხობის შემდეგ? მათი სლოგანი ხელისუფლება არჩევნებით უნდა შეიცვალოს ძალაში დარჩება? მე პირადად ეჭვი მეპარება. გარდა ამისა უნდა დავამატოთ, რომ ალიანსი მეორე პარალელურ აქციებს ვერ დაიწყებს ხელისუფლების წინააღმდეგ, ვინაიდან ძალიან სასაცილო სიტუაციაში აღმოჩნდებიან.
ძალიან საგულისხმოა "ეროვნული ფორუმის" პოზიციაც. ისინი არჩევენებში მონაწილეობას არ იღებენ, არც "ეროვნულ საბჭოში" შევიდნენ, თუმცა აშკარაა მათი დაპირისპირება. რამდენიმნე დღის წინ, ირაკლი მელაშვილმა მთელი "ეროვნული საბჭოს" ლიდერები მშვენივრად გამოლანძღა. ვფიქრობ "ეროვნული ფორუმი" თავის შენახვის გზას დაადგა, თუმცა ეს სრულიადაც არ აინტერესებს "ეროვნულ საბჭოს". მთავარია აქტიურ პოლიტიკაში არ იყვნენ. აქტიორ პოლიტიკაში ამ შემთხვევაში ვგულისხმობ არჩევნებს, პოსტარჩევნებისეულ პერიოდს. რუსეთის მთავარი გეგმა არის შემდეგი, ქართველი ხალხი დაუპირისპირდეს ხელისუფლებას, რომელსაც წარმოადგენს "ეროვნული საბჭო". ანუ "ეროვნული საბჭოს" უკან დგას ქართველი ხალხი. უნდა შეიქმნას შთაბეჭდილება, რომ ქართველი ხალხი, რომელიც დგას "ეროვნულ საბჭოსთან", რომელიც რუსული გეგმით მუშაობს უპირისპირდება ხელისუფლებას. სხვა ძალა აქ რომ იყოს არ შეიძლება. ვინ უნდა დაამხოს ხელისუფლება? ქართველმა ხალხმა როგორც ეს 1991–92წწ. მოხდა, მაგრამ ეხლა მასშტაბები და სიტუაციები აბსოლუტურად განსხვავებულია, ისევე როგორც 1921წ. მაშინაც ქართველი ხალხი აუბუნტდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ხელისუფლებას. მაშინ კომიტეტი შეიქმნა, "ეხლა ეროვნული საბჭო" შეიქმნა. მერე ნაციონალ უკლონისტებიც იყვნენ, მაგრამ რაღა დროს, 70 წელი იმპერიაში გვამყოფეს თავიდან. მემგონი ეხლა არ უნდა იყოს გაუგებარი 2008წ. პუტინის ფრაზა: "რაც ვერ გააკეთა რუსულმა არმიამ, ამას ქართველი ხალხი გააკეთებს". შეკითხვა მკითხველს, გასაგებია ამ ფრაზის მნიშვნელობა ეხლა?
შეიძლება ითქვას ამ კონტექსტში დუგინის ინტერვიუ იდიალური იყო. აბსოლუტურად ყველა ფორმულა, რომელიც ამ ინტერვიუში დუგინმა გადმოგვცა შეიძლება ითქვას ერთიერთში ხდება რეალობაში.
ალ. დუგინი; „რუსეთს აწყობს ის პოლიტიკოსი, რომელიც, პირველ რიგში, ქართული ინტერესებით იხელმძღვანელებს.“ არის ასეთი "ეროვნული საბჭო".
ძალიან საინტერესოა ამ შემთხვევაში ბურჯანაძის ფაქტორი. ფაქტი ერთია, რომ ბურჯანაძე და ნოღაიდელი, რუსეთისთვის ორი სხვადასხვა ფაქტორია. თუ ნოღაიდელის შემთხვევაში, რუსულ სპეცსამსახურებს გაცილებით მეტი სამუშაოს ჩატარება მოუწევთ, მისი შეზღუდული უნარების გამო, ბურჯანაძის შემთხვევაში ეს ასე არ არის. ამიტომ ბურჯანაძე სხვა წონითი კატეგორიაა. მას შეუძლია თავისით ბევრი ისეთი საკითხი მოაგვაროს, რაც რუსების აქტიურ ჩარევას არ საჭიროებს. ანუ მას აქვს შესაძლებლობა საკუთარი კავშირებით გაცილებით ბევრი საკითხის თავის თავზე აღება. ანუ ბურჯანაძე რუსების გეგმაში სულ სხვა ვერსიაა, ანუ მეორე ვერსიაა. ამწუთში ამუშავებული არის ნოღაიდელი, თუმცა ბურჯანაძემ როსბალტთან ინტერვიუში განაცხადა, რომ ის პროქართული ძალაა. ანუ ხაზი ამ ორი ვერსიის აბსოლუტურად ერთია. ბურჯანაძე ამ ეტაპზე უფრო ჩრდილშია, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ სარეზერვო, მაგრამ მძიმე არტილერიაა მომავალში შექმნილ მოცემულობაში. ამაზე სხვა დროს ვისაუბრებთ.
მთავარი არის შემდეგი:
„ალექსანდრ დუგინი: რუსეთს პროამერიკული პოლიტიკოსი არ აწყობს. რუსეთს აწყობს ის პოლიტიკოსი, რომელიც, პირველ რიგში, ქართული ინტერესებით იხელმძღვანელებს.“
გაგრძელება იქნება.

ირაკლი მარგველაშვილი
24.03.2010წ.