რუსეთის იმპერიის დასასრული

 

ძალიან ბევრი მსჯელობაა უკრაინის საკითხზე. დაიწყებს რუსეთი ომს, არ დაიწყებს ომს, რას იზამს დასავლეთი, როგორ მიეხმარება, რა იარაღს აწვდის უკრაინას და ასე შემდეგ. ეს არის მსჯელობა წარმოშობილ საკითხზე, მოცემულობაზე, რომლის წინაშეც დაგვაყენა რუსეთის მიერ უკრაინის საზღვრებთან თავმოყრილმა სამხედრო ძალამ. ამაზე საუბარი და მსჯელობა რა თქმა უნდა ლეგიტიმურია და შესაბამისად საფრთხეც არსებობს, მაგრამ ჩემთვის საინტერესოა თავად რუსეთის იმპერიის, როგორც კლასიკური იმპერიის (კლასიკური იმპერია, რომელიც იერთებს და იპყრობს სხვა სახელმწიფოების ტერიტორიებს) შინაარსის შესაძლებლობა თანამედროვე სამყაროში. რამდენად არსებობს მისი კიდევ ერთხელ მოდერნიზაციის შესაძლებლობა? რუსეთის პირველმა იმპერიამ 2 საუკუნე იარსება. მეორე ბოლშევიკურმა იმპერიამ კიდევ 70 წელი. ორივე იმპერია კლასიკური ხასიათის იყო, რაც მოიცავდა გარშემომყოფი ქვეყნების შეერთებას, ანექსიას და ოკუპაციას. ორივე შემთხვევაში რუსეთი ახერხებდა საკითხის დაწყებას, განვითარებას და დასრულებას. დღეს ვითარება სხვაგვარია. რუსეთის ოკუპაციები შემოიფარგლება მხოლოდ ნაწილობრივი ტერიტორიების ოკუპაციაში, როგორიცაა აფხაზეთი, ცხინვალის რეგიონი, დნესტრისპირეთი მოლდოვაში, დონეცკის და ლუგანსის რეგიონები უკრაინაში და ყირიმის ნახევარკუნძულის ანექსია.

რამდენად არსებობს დღეს კლასიკური იმპერიის შექმნის შესაძლებლობა? ეს არის საინტერესო საკითხი. მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი გეოპოლიტიკური წესრიგი დასრულებულია. ის დასრულდა სსრკ დაშლით. ვ. პუტინმა მას უწოდა მე-20 საუკუნის გეოპოლიტიკური კატასტროფა. სინამდვილეში ეს იყო გეოპოლიტიკური და ისტორიული ლოგიკა, იმიტომ რომ არ უნდა ეარსება ქვეყანას, რომელიც აკეთებდა იარაღს და ტალონებით აწვდიდა თავის მოსახლეობას პირველადი მოხმარების პროდუქტებს, არ გააჩნდა ადამიანიის უფლებების ელემენტარული დაცვა, არ გააჩნდა სამართალი და არ გააჩნდა პოლიტიკური კონკურენცია შიდა პოლიტიკურ ველზე. ასევე არ შეეძლო შეეთავაზებინა მისი გავლენის და ანექსიის ქვეშ მყოფი ქვეყნებისთვის თანამედროვე ტექნოლოგიები. არ შეეძლო ამ კონკურენციაში ჩართვა, რომლის გარეშეც არ არსებობს თანამედროვე მსოფლიო. მითუმეტეს დღეს. თუ რუსეთს გაეთიშება თანამედროვე ტექნოლოგიები, ინტერნეტი, მსოფლიო პროგრამული უზრუნველყოფები, გუგლი, აპლი, მაკროსოფტი, საბანკო სისტემა.... რა დარჩება ან რუსეთის ეკონომიკიდან, ან მისი პოლიტიკური ამბიციებიდან? ... შეუძლია მას შექმნას ალტერნატივა? იყოს სუვერენული? ან რას თავაზობს დაპყრობილ ქვეყნებს ამის სანაცვლოდ? ვერც ვერაფერს და ამის არც რესურსი გააჩნია, არც ინტელექტუალურ ტექნოლოგიური შესაძლებლობა.

როგორც კი გაჩნდა პოლიტიკური კონკურენციის შესაძლებლობა საბჭოთა კავშირმა დაიწყო ჩამოშლა და მას აღარ გააჩნდა შინაარსი, რომ შენარჩუნებულიყო. საბჭოთა კავშირის თავს არავინ დასხმია და არ დაუშლია. ის დაიშალა იმით, რომ გამოეცალა შიდა სიტუაციის შენარჩუნების შინაარსი და ასევე საგარეო გეოპოლიტიკური შინაარსი. ამიტომ არანაირ კატასტროფას ადგილი არ ჰქონია. ადგილი ჰქონდა ისტორიულ ლოგიკას, რომლითაც ეს იმპერია ვეღარ შენარჩუნდებოდა. ანუ აღარ არსებობდა ენა, რომელზედაც ეს იმპერია დაამყარებდა კომუნიკაციას დანარჩენ მსოფლიოსთან.

საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ,ვ. პ უტინს აქვს მესამე მცდელობა აღადგინოს რუსეთის იმპერია, იგივე ფორმით, როგორც ეს წინა საუკუნის 20-იან წლებში მოახდინეს ბოლშევიკებმა, დაპყრობით, ანექსიით. რამდენად არსებობს ამ ახალი იმპერიის შექმნის ენა? შესაძლებელია ახალ იმპერიას გააჩნდეს შესაძლებლობა მან გააგრძელოს ცხოვრება როგორც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ საბჭოთა კავშირმა გააგრძელა? რამდენადაა ეს სინამდვილე? დღეს რა აქვს ხელთ პუტინს, რომ განახორციელოს ეს იდეა? მაგალითად რა კომპონენტებია ზემოთ ნახსენები ოკუპირებული ტერიტორიები სხვადასხვა ქვეყნებში? რამდენადაა ესენი მთლიანად ამ ქვეყნების დაპყრობის და ახალ რუსეთის იმპერიაში მოქცევის ბერკეტები?

ჩემი აზრით, რუსეთის პოლიტიკური და ოლიგარქიული ბიზნეს ელიტა ახალი საბჭოთა კავშირის შექმნის იდეით ქმნიან მითს, რათა გაიხანგძლივონ საკუთარი ფინანსური იმპერიის ხანგძლივობა. სხვა შემთხვევაში, არ არსებობს არანაირი შინაარსი ისინი არსებობდნენ ხელისუფლებაში და განკარგავდნენ რუსეთის უზარმაზარ ქონებას, ხოლო უკვე 20 წელია რუსეთის მოსახლეობა ცხოვრობდეს უკიდურეს გაჭირვებაში. რა თქმა უნდა ნამდვილია ტანკებიც, სამხედრო მოსამსახურეებიც, მუქარაც უკრაინის და საქართველოს მიმართ, მაგრამ არაა ნამდვილი ამ მუქარის განხორციელება, არაა ნამდვილი რუსეთის ახალი იმპერიის შექმნის შესაძლებლობა იმ ფორმით, როგორც ამ იმპერიამ იარსება მანამდე. არაა ნამდვილი ქვეყნების სრული ოკუპაცია და მათზე ფინანსური კონტროლის და ასევე ფინასური უზრუნველყოფის განხორციელება.

ნამდვილი და მაქსიმუმი შესაძლოა იყოს იქ სასურველი ხელისუფლებების დასმა, ტერიტორიების ოკუპაცია, მაგრამ ეს ყველაფერი არის აბსოლუტურად დროებითი და მყიფე. ეს ყველაფერი ემსახურება მითს დიდი რუსული იმპერიის აღდგენაზე, რომელიც პუტინს და მის გარემოცვას ჭირდება პოლიტიკურ ელიტად ყოფნისთვის და ხელისუფლების შენარჩუნებისთვის. ეს არის მითოლოგიური ხუხულა, რომელიც აუცილებლად დაინგრევა და ამ ნგრევას შესაძლოა უკვე მოყვეს თავად ფედერაციის რღვევა, ვინაიდან რუსეთი ვერ უზრუნველყოფს თავისივე რეგიონების ეკონომიკურ განვითარებას, რამაც დაშალა საბჭოთა კავშირი. ის შესაძლოა განხორციელდეს საკუთარ რეგიონებშიც.

რუსეთის იმპერიის დაშლა დაიწყო 1917 წლის თებერვლის რევოლუციით. მერე მოხდა მისი მოდერნიზება 70 წლით და გაგრძელდა დაშლა. ახალი მოდერნიზების რესურსი ნამდვილად არ გააჩნია თანამედროვე რუსეთს, განსაკუთრებით იმ ფორმით რა ფორმითაც ცდილობს ეს გააკეთოს. კლასიკური იმპერიის ენა იმდენად მკვდარი ენაა, რომ შეუძლებელია მისი აღდგენა. თუ ეს მეოცე საუკუნეში დასრულდა ბრიტანეთისთვის, საფრანგეთისთვის, გერმანიისთვის ის სრულდება რუსეთისთვისაც. შესაძლებლობას ასრულებს დისკურსის არ არსებობა, კონტექსტის არ არსებობა და ენის არ არსებობა. უკრაინის გარშემო შექმნილი ვითარება, საფრთხილო და საშიშია იმდენად, რამდენადაც ის გამოიწვევს ადამიანების დიდ მსხვერპლს, ლტოლვილების დიდ ნაკადს, ნგრევას. ეს დაანგრევს იმ მითს, რასაც პუტინი რუსეთში ამკვიდრებს, იმიტომ რომ პუტინი დღეს ვერ შექმნის კლასიკურ იმპერიას, ეს ისტორიის საკუთრებაა. კლასიკური იმპერიის ენა მოკვდა. რაც უფრო ადრე დაინგრევა რუსებისთვის ახალი სსრკს შექმნის მითი, მით უფრო ამოისუნთქებს რუსი ხალხი. სწორედ ეს მითია მათი საშინელი ცხოვრების მთავარი მიზეზი. უკრაინა იყო რუსეთის შექმნის დასაწყისი და იქნება რუსეთის იმპერიის დასასრულიც. მე ვფიქრობ, რომ რუსეთის საზოგადოება, ძალიან მალე გააცნობიერებს იმ აბსურდს, რა აბსურდშიც პუტინის რეჟიმი აცხოვრებს რუსეთს. იმაზე სწრაფად მოხდება ყველაფერი, ვიდრე შეიძლება წარმოვიდგინოთ. რუსეთის იმპერიის ლოგიკა აღარ არსებობს, არსებობს მხოლოდ მუქარა და ბლეფი. რაც უფრო ადრე გამჟღავნდება ეს, უკრაინის და დასავლეთის მეშვეობით, მით უფრო მალე დაინგრევა პუტინის მითოლოგია და პროპაგანდა ახალ დიდ რუსეთის იმპერიაზე. მთავარია ეს მოხდეს რუსეთის შიგნით. ტყუილი და ბლეფია, რომ რუსეთის უდაფრთხოებას აქვს პრობლემები ნატოს გაფართოებით. რაკეტები რუსებს უკრაინიდან თუ მიწვდება ვარშავიდანაც მიწვდება, უბრალოდ მას ამას არავინ ესვრის და არც აპირებს ესროლონ.

ირაკლი მარგველაშვილი

29.01.2022

ვლ. პუტინი: "ის, რაც ვერ შეძლო რუსეთის არმიამ, გააკეთებს ქართველი ხალხი"...

წინამდებარე წერილი ეხება რუსეთის მიერ, საქართველოს წინააღმდეგ შემუშავებულ ერთიან გეგმას, ამ გეგმის რიტორიკულ ნაწილს და მის განხორციელებას.   ამ გეგმაში მონაწილეობდა როგორც რუსეთის ოფიციოზი, ასევე ქართული პოლიტიკური სპექტრი, კერძოდ მაშინდელი ოპოზიცია, რომლის დიდი ნაწილი დღეს ხელისუფლებაშია. (შემდეგ ტექსტში - "ქართული ოპოზიცია")

როდესაც 2008წ. ომი დასრულდა რუსეთის მაშინდელი პრეზიდენტის დიმიტრი მედვედევის და პრემიერ-მინისტრის ვლადიმერ პუტინის მიერ გაკეთდა რამდენიმე განცხადება: დ. მედვედევი- "მიხეილ სააკაშვილი არის პოლიტიკური გვამი", ვლ. პუტინი -"ის რაც ვერ გააკეთა რუსულმა არმიამ, მას გააკეთებს ქართველი ხალხი". ასევე ხშირად იმეორებდა რუსეთის ოფიციოზი, რომ სააკაშვილი არის დამნაშავე რეჟიმის ხელმძღვანელი, რომელმაც დაიწყო ომი. სწორედ ეს იყო იმის ნიშანი, რომ იწყებოდა მასიური შეტევა ქართულ სახელმწიფოზე რუსეთის მხრიდან. ორივე ეს ფრაზა შესაძლოა ჩაითვალოს   იმ საწყისად და სასრულად, რომლის პრაქტიკული განხორციელება დროში უნდა მომხდარიყო. თუ კარგად დავაკვირდებით რუსულ რიტორიკას, რომელიც დღეს ძალიან აქტიურ ფაზაშია და თითქმის მიზნის მიღწევას ცდილობს, დავინახავთ შემდეგ სურათს.

რას გულისხმობდნენ რუსეთის პრეზიდენტი და პრემიერ-მინისტრი ამ ფრაზებში, რატომ გახდა სააკაშვილი პოლიტიკური გვამი და რა უნდა გაეკეთებინა ქართველ ხალხს ისეთი, რაც ვერ გააკეთა რუსულმა არმიამ? საქართველოს მაშინდელ ხელისუფლებას:

1.      არ უნდა დაეწყო საქართველოს ინტეგრაცია დასავლეთთან და ჩრდილო ატლანტიკურ  ალიანსში, რომლის დაპირება საქართველომ ბუქარესტის სამიტზე მიიღო 2008წ. აპრილში.

2.      არ უნდა მოეხდინათ საქართველოსთვის გეოპოლიტიკური მნიშვნელოვანების მინიჭება, რითაც საქართველო გახდა რუსეთის კონკურენტი კავკასიაში და საფრთხე დაემუქრა რუსეთის კავკასიურ გეოპოლიტიკას.

3.      არ უნდა ეცნო ცხინვალის რეგიონი და აფხაზეთი ოკუპირებულ ტერიტორიებად, თუ იცნეს უნდა მოეხსნათ.

4.      არ უნდა გაეცა პასუხი რუსეთისათვის, რომელიც ცდილობდა საქართველოს სრულ ოკუპაციას.

5.      ცხინვალის რეგიონი და აფხაზეთი უნდა ეცნო მხარეებად ამ კონფლიქტში და რუსეთი არ უნდა დაესახელებინად მხარედ, როგორც ეს ხდებოდა 90-იანი წლებიდან, როდესაც რუსეთმა ფაქტობრივი ოკუპაცია გამნახორციელა ჩვენი რეგიონების.

6.      უნდა გაგვეფორმებინა ამ ანკლავებთან ცეცხლის განუახლებლობის ხელშეკრულება.

7.      არ უნდა გაგვეხადა ეს კონფლიქტები საერთაშორისო მნიშვნელობის და უნდა ვყოფილიყავით რუსეთთან მარტო.

8.      არ უნდა გამოვსულიყავით სნგ-დან.

9.      უნდა გვეცნო რუსული "ახალი რეალობა" კავკასიაში რუსული პრიორიტეტი.

10.  უარი უნდა გვეთქვა საქართველოს ახალ გეოპოლიტიკურ დანიშნულებაზე და აბრეშუმის გზის პროექტები უნდა გავეხადა რუსული გავლენის არეალად.

11.  უნდა გავეხსნა აფხაზეთის რკინიგზა, ხოლო რუსებს ის უნდა ჰქონოდათ ოკუპირებული.

ეს არის იმ საკითხთა მცირე ჩამონათვალი, რომელიც საკაშვილის ხელისუფლებას უნდა გაეკეთებინა, რომ ის რუსეთის ოფიციოზის თვალში არ ყოფილიყო პოლიტიკური გვამი და დამნაშავე რეჟმი. ვინაიდან ეს არ გაკეთდა, რიტორიკულ პლანში და შემდეგ სამოქმედო გეგმაში დასახულ იქნა ამოცანა, რომ მომხდარიყო საკაშვილის პოლიტიკური ძალის დემონიზაცია და საბოლოოდ დროში ის გამხდარიყო დამნაშავე რეჟიმი. რაც გულისხმობდა შემდეგ პოლიტიკურ განლაგებას: საკაშვილის რეჟიმი იქნებოდა ცალკე, როგორც დამნაშავე რეჟიმი, რომელიც გასამართლდებოდა, ხოლო აქეთ იქნებოდა ის პოლიტიკური ძალები, რომლებიც ზემოთჩამოთვლილ მოთხოვნებს დააკმაყოფილებდნენ და ისინი იქნებოდნენ ქართველ ხალხთან ერთად. რაც შეეხება სააკაშვილის რეჟიმის გასამართლებას, ეს იქნება ძალიან დიდი დარტყმა პროდასავლურ მოძრაობაზე და მოხდება ქართველი ამომრჩევლის თვალში პროდასავლური კურსის სრული დისკრედიტაქცია.

ეს რომ ასეა და რუსეთი ამ გეგმის განცორციელებას ჯერ კიდევ 2008წ. ომის შემდეგ შეუდგა ამას ადასტურებს რუსეთის ოფიციოზისს ერთერთი იდეოლოგის ალექსანდრ დუგინის ინტერვიუ, რომელიც 2011წ. თებერვალში გამოქვეყნდა, სადაც ის ამბობდა რამდენიმე საინტერესო ფრაზას, რომელიც სისრულეში იქნა მოყვანილი და შესაბამისად ეს პოლიტიკური რიტორიკაც მუშა მდგომარეობაშია შენარჩუნებული.

ა. დუგინი : “ვფიქრობ, რომ ახლა რუსეთი სერიოზულად შეუდგება იმ პოლიტიკოსთა ძიებას, რომლებიც მას აწყობს. რუსეთი ახლა საქართველოს მთელ პოლიტიკურ ელიტას განიხილავს. ასეთები სხვადასხვა ძალებია. ნოღაიდელზე, ალასანიაზე, ებრალიძესა და სხვებზე დამოკიდებული არ ვართ. ყველა ის პოლიტიკოსი, ვინც ამჟამად ამერიკის პოლიტიკიდან დისტანცირებულია, შესაძლოა კრემლისთვის სასურველი გახდეს”.

ამ ფრაზის ანალიზით, რუსეთმა 2008წ. შემდეგ ახალი თამაში დაიწყო, რომლის დაწყების ნიშანი გამოიხატა დიმიტრი მედვედევის და ვლ. პუტინის ფრაზებში, რომელიც ზემოთ ავღნიშნეთ. ახალი თამაში გულისხმობდა საქართველოს შიდაპოლიტიკურ სივრცეზე გადმონაცვლებას. ამ თამაშის მიხედვით, რუსეთის მიერ საქართველოს შიდაპოლიტიკა დაიყო 2 სფეროდ, რაც გულისხმობს საქართველოში მხოლოდ 2 პოლიტიკური ორიენტაციის არსებობას და გამორიცხავს ალტერნატივას. ეს არის პროამერიკული ძალა, სადაც მოაზრებულია სააკაშვილი და მისი ხელისუფლება, რომლის დემონიზაცია და დამნაშავე რეჟიმად გამოცხადება უნდა მომხდეს, ხოლო მეორე ძალა ეს უნდა ყოფილიყო პროქართული ძალა, რომელიც = პრორუსულს, რასაც თავად დუგინი მშვენივრად განმარტავს ქვემოთ.

ალ. დუგინი;  „რუსეთს პროამერიკული პოლიტიკოსი არ აწყობს. რუსეთს აწყობს ის პოლიტიკოსი, რომელიც, პირველ რიგში, ქართული ინტერესებით იხელმძღვანელებს.“ ანუ აქედან ჩვენ შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ პროქარტული=პრორუსულს. შესაძლოა მცირე ალოგიკობათ მივიჩნიოთ ეს ყოველივე, მაგრამ საკითხი დგას სულ სხვაგვარად. ეს მომავალზეა გათვლილი. პროქართული, როდესაც საქართველოს საგარეო პოლიტიკის რიორიტეტს ჩამოაყალიბებს ეს იქნება ნეიტრალიტეტი."

ალ. დუგინი: “თუმცა მიმაჩნია, რომ ამ საკითხის ასე სწრაფად გადაწყვეტა მოსალოდნელი არ არის. იანუკოვიჩის მაგალითზე რუსეთმა მომლოდინეს პოზიციაში ყოფნა ისწავლა და გარკვეული პერიოდის  შემდეგ მიაღწია კიდეც თავისას, რადგან ანტირუს პოლიტიკოსებს სასურველი მიზნის მიღწევა არ ძალუძთ. მაგალითად, ავიღოთ იგივე იანუკოვიჩი - იგი რუსეთზე იყო ორიენტირებული და ახლა ისეთ მდგომარეობაშია, როდესაც რუსეთს გაზის ფასებთან დაკავშირებულ საკითხებზე, ყირიმის პრობლემების გადაჭრასთან დაკავშირებით მასზე ზეწოლის მოხდენა სერიოზულად არ შეუძლია და იძულებულია მის ჭკუაზე იაროს. აქედან გამომდინარე, იანუკოვიჩი ყველა იმ პრობლემას გადაწყვეტს, რომელიც იუშჩენკომ არა მარტო ვერ შეძლო, არამედ საერთოდ უფსრულამდე მიიყვანა. ამიტომ, ვფიქრობ, რომ რუსეთს საქართველოში უნდა აწყობდეს პოლიტიკოსი, რომელიც აშშ-სგან დისტანცირებულია და პირველ რიგში, თავისი ქვეყნის ეროვნული ინტერესებით იხელმძღვანელებს”.

 საქართველოში დღეს მიმდინარე პროცესები ნათლად მიუთითებს იმ გარემოებას, რომ რუსეთის მიერ 2008წ. დაწყებული ახალი თამაში გადამწყვეტ ფაზაში შედის. მომხდარია ყოფილი ხელისუფლების (სააკაშვილის რეჟიმის) დემონიზაცია, მიმდინარეობს მათზე აქტიური შეტევა, მიმდინარეობს პოლიტიკური დევნა, ყველა დონეზე, შესაბამისად დაწყებულია მოძრაობა, რომ სააკაშვილის ხელისუფლება გამოცხადდეს დამნაშავე რეჟიმად, ამას უკვე აცხადებენ სხვადასხვა ადამიანები და იქმნება პოლიტიკური მოძრაობა, რომლის სხდომაც დანიშნულია 2013 წლის 14 აპრილს, რომ მოხდეს რეჟიმის გასამართლება. ასევე მიმდინარეობს აქტიური მუშაობა, რომ მოხდეს საქართველოს დასავლეთისგან იზოლირება და დისტანცირება. საქართველოს ახლანდელი ხელისუფლება, პრაქტიკულად რიტორიკულ ომში იმყოფება დასავლეთთან. უნდა ითქვას, რომ საქართველოს პრემიერ-მინისტრის განცხადება, რომ საქართველოს ხელისუფლებამ სძლია დასავლეთის ზეწოლას მიუთითებს იმაზე, რომ საქართველოს ხელისუფლება არ ცდილობს დასავლეთთან საერთო ენის გამონახვას, ამ განცხადების შემდეგ ევროპარლამენტის ყველაზე დიდ პოლიტიკურ პარტიას გაეგზავნა საქართველოს პარლამენტის და პრემიერ-მინისტრის წერილები და მიღებულ იქნა მემორანდუმი, რომელიც კონფრონტაციული ხასიათისაა. ეს კონფრონტაციული ხასიათი საქართველოს ხელისუფლების აგრესიულ ამომრჩევლებში პოპულარობით სარგებლობს და ამ ნაბიჯებით ხდება საქართველოს დასავლეთის ორიენტაციის დისკრედიტაცია. ევროპაში უკვე საუბრობენ იმაზე, რომ შესაძლოა საქართველოს და ევროკავშირს შორის ასოცირების ხელშეკრულების გაფორმების ვადა ვილნიუსის სამიტზე გადაიწიოს, რომელიც მოიცავს ფართო თავისუფალი ვაჭრობის ხელშეკრულებას ევროკავშირის ქვეყნებთან და უვიზო მიმისვლას ევროკავშირთან.

ამ შემთხვევაში არაფერს ცვლის საქართველოს ამჟამინდელი ხელისუფლების რიტორიკული მტკიცება, რომ ისინი საქართველოს ევროატლანტიკურ არჩევანის ერთგულები არიან. ამაზეც საკმაოდ საინტერესოდ საუბრობს ალ. დუგინი:

ალ.დუგინი : “ერთადერთი, რაც ახლა მოსკოვმა ზუსტად იცის, ისაა, რომ საქართველოში ხისტი პრორუსული პოლიტიკა არ გამოვა. ახლა სხვა სიტუაციაა. მოსკოვს მშვენივრად ესმის, რომ საქმე მხოლოდ იმ პოლიტიკოსებთან უნდა დაიჭიროს, ვინც ქართული ინტერესებით მოქმედებს. დღეს რომ რომელიმე ქართველმა პოლიტიკოსმა თქვას, აფხაზეთსა და “სამხრეთ ოსეთს” ვაღიარებო, მისი საქმე წასულია. შემიძლია გითხრათ, რომ რუსეთი მზადაა ითანამშრომლოს თუნდაც სააკაშვილის პოლიტიკისადმი მტრულად განწყობილ პოლიტიკოსებთან, რომლებიც მას ამ საკითხის გადაჭრას წაუყენებენ. თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ იგი მზადაა, მათ ამ საკითხში დაუთმოს”,

ამის ფონზე და გათვალისწინებით საქართველოს ხელისუფლება "არეგულირებს" ურთიერთობებს რუსეთთან და მასთან ხსნის ყოველგვარ კონფრონტაციულ რიტორიკას. ინიშნება სპეციალური წარმომადგენელი რუსეთის ფედერაციასთან მოსალაპარაკებლად, ზ. აბაშიძე, აქტიურად მიმდინარეობს მუშაობა რუსული ბაზრის გახსნაზე, ციხიდან უშვებენ რუსეთის ჯაშუშებს, ცდილობენ შეიტანონ ცვლილებები ოკუპაციის შესახებ კანონში, საუბარია ცხინავლთან და აფხაზეთთან თავდაუსხმელობის ხელშეკრულების გაუქმებაზე, ტრანსკავკასიური რკინიგზის აფხაზეთის მონაკვეთის გახსნაზე და ოკუპირებული ტერიტორიების კონფლიქტის მხარედ აღიარებაზე. ამ ყოველივეს შემდეგ ორი ნაბიჯია საქართველოს გეოპოლიტიკური მნიშვნელოვანების დასასრულამდე.

მთელი ამ პროცესიდან გამომდინარე, სრულ შესაბამისობაში მოდის რუსული გეგმა, რომელიც 2008წ. აგვისტოს ომის შემდეგ ჩამოყალიბდა და გამოიხატა რუსეთის მაშინდელი პრეზიდენტის დ. მედვედევის და პრემიერ-მინისტრის ვლ. პუტინის განცხადებებში. გეგმა რომელიც მდგომარეობდა საკაშვილის რეჟიმის დემონიზაციაში, რომელიც თავის თავში მოიაზრებს დასავლური მოძრაობის განადგურება, მარგინალიზაციას და დასავლური ორიენტაციის დისკრედიტაცია დასრულებას, ფინალურ სტადიაში შევიდა. რამდენად მოხერხდება ამ ყველაფრის წარმატებით განხორციელება ამას დრო გვიჩვენებს.

ირაკლი მარგველაშვილი

2013წ.