ნაწილი მეორე
2008-2010წწ.
2008წ. დეკემბერში კოდუა ბ. პატარკაციშვილის საუბრის შემდეგ ე.წ. ერთიანი ოპოზიცია დაფრთხა. საუბრების გამოქვეყნებამდე ყველა ოპოზიციური ლიდერი ცდილობდა ბ. პატარკაციშვილის კეთილგანწყობის მოპოვებას. ხშირი იყო ვიზიტები ლონდონში ბ. პატარკაციშვილთან. თუმცა ჩანაწერების გამოქვეყნების შემდეგ 1 ადამიანი არ გამოდგა ოპოზიციიდან, რომელმაც ბადრი პატარკაციშვილი დაიცვა. მას ყველამ უგანა. არჩევნების შემდეგ საპროტესტო მოძრაობა გაიშალა. საპრეზიდენტო არჩევნებს გაყალბებულად თვლიდნენ. არ ცნობდნენ და...
მიუხედავად იმისა, რომ ხელისუფლება ირწმუნებოდა, 2008წ. ძალიან მძიმე იქნება ქვეყნისთვისო, რუსების დიდი შემოტევები იქნებაო, ოპოზიციიდან ამას ყურადღებას არავინ აქცევდა. თუმცა დღეს უკვე ყველაფერი იდიალურად არის ლოგიკაში. დღეს მთელი მაშინდელი ოპოზიცია რუსეთთან ღია ურთიერთობას არ ერიდება. თუ გარე ალიანსებით, თუ შიდა, ირიბ-პირდაპირი ალიანსებით დაქსელიალია მთელი ოპოზიციური სპექტრი.
ამ დროს ქვეყანას ძალიან მძიმე წელი უახოვდებოდა. 2008წ. აპრილში საქართველოსთვის მაპის მოცემაზე უარის თქმის შემდეგ აშკარად დაიწყო პუტინის გააქტიურება. პუტინი 2008წ. 17 აპრილს ხელს აწერს განკარგულებას, რომლის თანახადაც პირდაპირი კავშირები მყარდება ფაქტობრივად ოკუპირებულ აფხაზეთში და ცხინვალის რეგიონში. საქართველო რუსეთთან ომის რეჟიმში გადადის. სიტუაცია უკიდურესად იძაბება. ოპოზიცია ამაზე ვერ და არ რეაგირებს. მიმდინარეობს დაფარული ომი რუსეთთან. საქართველოში წინასაარჩევნო ციებცხელებაა. 28 მაისს საპარლამენტო არჩევნებში ოპოზიცია ფიასკოს განიცდის. იმართება ისევ საპროტესტო აქციები. სწორედ ამ აქციებზე ხდება ლევან გაჩეჩილაძის მიერ პირველად ანტიამერიკული მოწოდება. თითქოს ეს არალოგიკური იყო მაშინ. დღეს ყველაფერი არის ძალიან ლოგიკური.
2008წ. აგვისტოში იწყება რუსეთის პირდაპირი აგრესია საქართველოს წინააღმდეგ. რუსეთის გეგმა საქართველოს წინააღმდეგ ამერიკის ოფიციოზმა გაეროს უშიშროების საბჭოს სხდომაზე დააფიქსირა, რომ რუსების სურვილია დაემხოს სააკაშვილის ხელისუფლება. ეს ლავროვმა უთხრა კონდოლიზა რაისს, რომელიც ამერიკის ელჩმა გაეროში პირდაპირ გაახმოვანა. პრაქტიკულად ყველასთვის ცხადი უნდა გამხდარიყო, რომ რუსეთი ებრძვის საქართველოს მისი ნატოს კურსის გამო. ეს ომი, პრაქტიკულად გეოპოლიტიკური ინტერესების ომი იყო და არა პირადი ანგარიშწორების პუტინისა სააკაშვილის მიმართ.
ძალიან მარტივია სამანიპულიროდ, როდესაც ომს პირად უსიმპატიობას დააბრალებ. დაახლოებით იგივე იყო გამსახურდიამ ბუშს აგინა, მაშინ როდესაც ჯ. ბუშის ფრაზაზე გამსახურდია დინების საწინააღმდეგოდ მიცურავს, გამსახურდიამ მხოლოდ ერთი ფრაზით უპასუხა: „დინებას მხოლოდ მკვდარი თევზები მიჰყვებიან“. ეს გინება იყო. სააკაშვილმა კიდევ პუტინს ლილიპუტინი დაუძახა და ამიტომ დაიწყო ომი 2008წ. მახსენდება ზესტაფონური ანეგდოტი, ალბათ ერთ დროს სერიოზულადაც მსჯელობდნენ ზესტაფონში ამ საკითხზე: „არ მისცა სტალინმა ჰიტლერს ფეროი და დეიწყო ჩხუბი“.
საინტერესო არის 2008წ. შემდეგი პერიოდი და 2009წ. გაზაფხული. აქ ბევრი საკითხებია გადაჯაჭვული ერთმანეთთან. ოპოზიციურ რუსული რიტორიკა, მათი ერთიანობა, რუსულ -ოპოზიციური ერთიანი ლოგიკა და მისი შეფუთვის მექანიზმები.
2008წ. სექტემბერში დავით გამყრელიძემ გააკეთა განცხადება, რომ სააკაშვილი უნდა გადადგეს. რიტორიკა ძალაში შევიდა. სწორედ ოპოზიციური პარტიები ამუშავებდნენ იმ აზრს, რომ ომი საქართველომ დაიწყო, ომში საქართველოა დამნაშავე, სააკაშვილი რუსეთის კაცია, რომ ტერიტორიები გავაჩუქეთ და.... მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული დისკურსი მთლიანად რუსული იყო, რასაც ოპოზიციი რიტორიკა დღენიადაგ ტელევიზიებსა და პრესაში გამოთქვამდა ეს უხერხულობას არ ქმნიდა. უამრავი მითი შეიქმნა. პრაქტიკულად საზოგადოებას მოუთხრობნენ იმ ისტორიულ ნაფლეთებზე, რომელიც ერთიან სურათს არ ქმნიდა. რუსული ოკუპაციის 15 წლიან პერიოდზე არავინ საუბრობდა. საუბრობდნენ 2008წ. 7 გვისტოს შემდეგ. პრაქტიკულად ხდებოდა რუსული ლოგიკის გაძლიერება. აბსოლუტურად იგივე იყო ოპოზიციური ლოგიკა, რაც იყო რუსული ლოგიკა. რუსები საქართველოს ადანაშაულებდნენ ომში, ამასვე აკეთებდა ქართული ოპოზიცია. არცერთი მსჯელობა არ მახსენდება, რომელიც რუსულ ოკუპაციას განიხილავდა 1992 წლიდან.
დარწმუნებული ვარ ეს შეგნებულად ხდებოდა. რუსული და ოპოზიციური რიტორიკული ველი ისე გაერთიანდა, რომ პრაქტიკულად მათი გარჩევა შეუძლებელი იყო. მცირე ხანს ცდილობდა ოპოზიციური რიტორიკა, რომ მოეხდინა რუსული დისკურსისგან დესინქრონიზაცია, მაგრამ ისე შევიდნენ როლებში, რომ არ არსებობდა გრამატიკა ენაში, რომელიც ამას შეძლებდა. ბოლოს ამ ყველაფერს თავი დაანებეს. მიმდინარეობდა საუბარი იმაზე, რომ ეს ომი თავიდან უნდა აეცილებინა სააკაშვილს, თუმცა არავინ საუბრობდა იმ საკითხებზე, რომ რუსული გეოპოლიტიკისთვის საქართველო კვანძი იყო. მისი გახსნა აუცილებელი იყო რუსეთისთვის, წინააღმდეგ შემთხვევაში იმპერიის არსებობას საფრთხე ემუქრებიდა. მიუხედავად იმისა, რომ პუტინის, სერდიუკოვის, მედვედევის, ლავროვის განცხადებებში აშკარად და ღიად ჩანდა გაღიზიანება საქართველოს საგარეო კურსის გამო, ამას ყურადღებას არავინ აქცევდა, ვინაიდან მთავარი იყო ხელისუფლებასთან ბრძოლა.
მაგალითად ლავროვის განცხადება ბუდაპეშტის სამიტამდე, რომ ნებისმიერი გზით შეეწინააღმდეგებოდნენ საქართველოს ნატოში გაწევრიანებას, მედვედევის განცხადება, რომ მაპის მიღების შემთხვევაშიც იგივეს გააკეთებდნენ რაც 2008წ. აგვისტოში გააკეთეს ყურად არავინ იღო, ვინაიდან ეს რიტორიკა ეს დისკურსი არამომგებიანი იყო პოლიტიკური პოპულისტური რიტორიკისთვის და ზოგი ესქსპერტსთვის ეს ერთგვარი მეინსტრიმიც კი იყო. რუსული პოლიტიკური ისტებლიშმენტის განცხადებები, მოქმედებაში რომ მოვიდა 2008წ. აგვისტოში ესეც არ იყო საკმარისი ამ ომის რეალური გაანალიზებისთვის.
მიუხედავად ხელისუფლების კრიტიკისა, არცერთ პოლიტიკოს არ ეყო პიროვნული პატიოსნება, რომ ომი რუსეთისთვის დაებრალებინათ. რუსული სამხედრო მანქანა იმიტომ მოვიდა მოძრაობაში საქართველოს წინააღმდეგ, რომ მედვედევის განცხადების არ იყოს „გრუზია დლია რასიი ჟიზნენა ვაჟნაია ტერიტორია“ სწორედ გეოპოლიტიკური და იმპერიული მიზნებისათვის. იმპერიასთან ბრძოლის რიტორიკა ჩაანაცვლა სააკაშვილთან ბრძოლის რიტორიკამ ნებისმიერ ფასად.
2008წ. სექტემბრიდან ოპოზიციისთვის მთავარი საკითხი იყო ინფორმაციულად შეეფუთათ ომის სააკაშვილისთვის დაბრალების რიტორიკა. სწორედ ასე მივიდნენ 2009წ. 9 აპრილის მასშტაბური აქციების დაანონსებასთან. თუმცა აქციების დაანონსებამ იმხელა მასშტაბი მიიღო, რომ მან თავად აქციას გადააჭარბა. ეს შემდეგ გაცილებით კარგად გამოჩნდა. 2009წ. დასაწყისიდან რაც უფრო გაძიერდა მასშტაბური აქციებისკენ მოწოდებები მით უფრო დიდი იყო მოლოდინები. ლოზუნგი მხოლოდ ერთი იყო. „გადადგეს მიხეილ სააკაშვილი“. კონტექსტი დ რიტორიკა, მან ომი დაიწყო, ის ამ ომში დამნაშავეა, თუმცა არაფერი თქმულა რუსულ ოკუპაციაზე და აგრესიაზე. ამ საკითხის არანაირ კონტექსტში განხილვა ოპოზიიურ რიტორიკაში არ ხდებოდა. ალბათ ბუნებრივიც იყო. რამდენიმე მიზეზს ჩამოვთვლით თუ რატომ არ კეთდებოდა ეს და სხვათა შორის დრომაც დაადასტურა.
1. რუსეთის დადანაშაულება საქართველოს ტერიტორიების ოკუპაციაში აბსოლუტურად ყირაზე აყენებდა ომში სააკაშვილის დადანაშაულებას, ვინაიდან თუ მოხდა ოკუპაცია, მაშინ სააკაშვილი რაშია დამნაშავე? ოკუპაციის შემთხვევაში ერთი სახელმწიფო მეორე სახელმწიფოს წინააღმდეგ იყენებს ძალადობას.
2. დღეს უკვე ნათლად სჩანს, რომ ამ აქციების ორგანიზატორები (დღეს უკვე რუსეთის ხელისუფლებასთან ღია კავშირზე გასულნი) ცალი თვალით ჩრდილოეთისკენ იხედებოდნენ და ცდილობდნენ შეექმნათ ისეთი სიტუაცია დედაქალაქშიც, თუნდაც სამოქალაქო დაპირისპირების სახით, რომ რუსეთის გააქტიურებას ოკუპირებულ რეგიონებში და მის ფარგლებ გარეთაც ჰქონოდა ლოგიკური მიმართულება. არც ის უნდა დაგვავიწყდეს, რომ საკმაოდ სერიოზული პრევენციები ჩატარდა აქციებამდე, თუმცა საქართველოში ყველაფერი „დადგმულია“ და „მოდელირებული“.
2009წ. 9 აპრილს დაწყებული აქცია რიტორიკაში გაიჭედა. პრაქტიკულად აღარ არსებობდა თემა, რომელიც მოახდენდა აქციის მიზნების განხორციელებას. საკმაოდ საინტერესო იყო გუბაზ სანიკიძის ტ/კ „მაესტროს“ ვირტუალურ საკანში გიორგი გაჩეჩილაძისთვის ნათქვამი ფრაზა: პირველად მემართება, რომ მიტინგზე გამოსვლისას არ ვიცი რაზე ვილაპარაკოო. ერთის მხრივ შესაძლოა გაგვცინებოდა ამ ფრაზაზე, მაგრამ მეორეს მხრივ ეს თავად ამ აქციების კონტექსტი იყო, არ შეიძლება 5 თვე ისაუბრო ერთი და იგივე.
მაგალითად ექსპერტი სოსო ცისკარიშვილი 9 აპრილის აქციებამდე დასმულ შეკითხვაზე: "როგორ წავა მიხეილ სააკაშვილი" ორაზროვნად, "ასოციაციურად" პასუხობს: ის წავა ზღვით. მას უნდა წავიდეს, როგორც ნოე ჟორდანია.“ იმთავითვე გაკვირვება გამოიწვია ჩემში ამ სახელის და გვარის ხსენებამ. მან არ ახსენა ზვიად გამსახურდია, მან არ ახსენა შევარდნაძე, არამედ ნოე ჟორდანია. როგორ წავიდა ნოე ჟორდანია? ის წავიდა რუსების შემოსევის შედეგად. იძულებით. რუსის ჯარის ოკუპაციის შედეგად. რატომ მოუვიდა თავში ამ "სახელოვან" ექსპერტს მსგავსი ასოციაცია? მხოლოდ ერთ რამეზე დამაფიქრა ამ ყველაფერმა. მაშინ ვფიქრობდი, რომ მან რაღაც იცის. აღნიშნული ინტერვიუს შემდეგ მოხდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიერ ცნობილი ფირების გამჟღავნება იარაღის შეძენაზე. სადაც საუბარი იყო მალთაყვაზე, ზღვაზე.... ბურუსიც მოიხსნა.
2009წ. აპრილის აქციებს მოჰყვა ოპოზიციური სპექტრის ფრუსტრირება. პრაქტიკულად დარწმუნება, რომ საკუთარი ძალებით შეუძლებელია ქვეყანაში რამის შეცვლა. ამიტომ ერთადერთი კარები, რომელიც ღია დარჩა ქართულ პოლიტიკურ ველზე უკვე ლოგიკური გაგრძელება იყო ოპოზიციური მოძრაობის. ეს კარები მხოლოდ ჩრდილოეთისკენ იყო გაღებული. 2010წ. დასაწყისიდან უკვე ღიად და აქტიურად დაიწყო რუსეთის ხელისუფლებასთან ქართველი ოპოზიციური ლიდერების შეხვედრები. ნოღაიდელი ხვდება პუტინს, ირაკლი ალასანია ხვდება ლავროვს, შემდეგ ნინო ბურჯანაძე ხვდება პუტინს. ალექსანდრე დუგინის მიერ პრაქტიკულად მჟღავნდება გეგმა თუ რა შეიძლება რუსეთმა ქართველ ოპოზიციასთან ერთად გააკეთოს, რაზედაც ჩვენს მიერ დაიწერა 2 წერილი.
„დუგინის ფორმულები პრაქტიკულ გადაწყვეტაში. საქართველოს შიდა პოლიტიკური სპექტრი“
http://joaoscorner.blogspot.com/2010/03/blog-post_24.html
„დუგინის ინტერვიუს კონტენტანალიზი და საქართველოს შიდა პოლიტიკა“
http://joaoscorner.blogspot.com/2010/02/blog-post_311.html
თუ დავაკვირდებით 2007-2010წ. ქართული ოპოზიციის რიტორიკულ ლოგიკას და ქმედებებს, აშკარაა და ფაქტია, რომ მათი მთავარი ორიენტირი რუსეთია. ძნელია არ დაუშვა, რომ დაწყებული 2007 წლიდან ქართული ოპოზიციური სპექტრი ჯერ ფუთავდა და არ ამჟღავნებდა რუსეთის ხელს მთელს ამ საპროტესტო მოძრაობაში, ხოლო შემდეგ უკვე აშკარა ღია თამაშზე გადავიდა რუსეთის ხელისუფლებასთან. თუ 2007-2009 წლებში შეგნებულად ხდებოდა რუსული აგრესიის, რუსული ფარული ხელის „იგნორირება“ და რიტორიკაში შეფუთვა, რომ ყველა აგენტი როგორ არის ამ ფორმულით, 2010წ. პრაქტიკულად დაშვებულია რუსეთის შემოსვლა ქართულ შიდა პოლიტიკურ ველზე. ხდება ამ ყველაფრის ლიგიტიმაცია.
რა შეიძლება ვიფიქროთ 2007-2009წ. ქართული ოპოზიციის რუსეთთან კავშირებზე, რომელიც დამალული იყო და რა შეიძლება ვიფიქროთ 2010 წლიდან ღია კავშირებზე ჩვენს მტერ სახელმწიფოსთან, სადაც თითქოს დიალოგის აღსადგენად ჩადიან, რომ აუცილებელია რუსეთთან დიალოგი. საუბარია იმ დიალოგზე, რომელსაც რუსეთი აპირებს დაიწყოს სუფთა ფურცლიდან და არავითარი მინიშნება, რომ შესაძლოა დიალოგი იყოს დეოკუპაციაზე რუსეთის ხელისუფლებას არ გაუკეთებია. მთელი ამ წლების განმავლობაში რუსეთთან დაფარული კავშირების ოპოზიციის მიერ უარყოფა, რომელიც საბოლოო ჯამში ღია გახდა მიმართული იყო იქეთ, რომ ეს კავშირები წინა წლებში არ არსებობდა. ეხლა ღია კავშირების შემთხვევაში, საკმაოდ უტიფრად კეთდება განცხადებები, რომ თურმე რუსეთს ცუდი სულაც არ უნდა საქართველოსთვის.
უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ თითქოსდა დასავლურ ძალად მონათლული „ალიანსი“ და მისი ლიდერი, რომელიც 2009წ. აქციებზე ნინო ბურჯანაძის გვერდით იდგნენ და 2010წ. ლავროვს შეხვდა რუსებს ესაუბრებიან დეოკუპაციაზე, რაც არის აბსოლუტური ტყუილი, ვინაიდან 2007 წლიდან 2009წ. გაზაფხულამდე ალიანსში შემავალ ძალებს ისეთივე ურთიერთობა ჰქონდა ბადრი პატარკაციშვილთან და შემდეგ ნინო ბურჯანაძესთან, რომ ყველაფერზე იყვნენ წამსვლელი და არავითარ რევიზიას არ უქვემდებარებდნენ იმ საპროტესტო მოძრაობებს,რომლის უკანაც რუსეთი იდგა და ეს დღეს არი ფაქტი, ვინაიდან 2007 წლიდან 2010 წლამდე რუსული დისკურსი საქართველოს მიმართ არ შეცვლილა და ყველა ამ პროცესებში ალიანსში შემავალი პარტიები, რომელსაც ბოლოს ალასანიას მოძრაობა შემოუერთდა აქტიურ მონაწილეობას იღებდნენ.
საინტერესო იყო 2010წ. 13 მარტს მოდელირებული „ქრონიკის“ შემდეგ რეაქციებიც. ამ გადაცემამ ერთგვარი ლაკმუსის როლი შეასრულა და ბევრი მსჯელობა, რომელიც ოპოზიციურ კულუარებში ხდებოდა სააშკარაოზე გამოიტანა. დიახ დარწმუნებით შეიძლება იმის თქმა, რომ ამ მოდელირებულ „ქრონიკის“ სიუჟეტზე მის პრაქტიკულ განხორციელებაზე საკმაოდაა ნაფიქრი და ნამსჯელი. არამარტო ნაფიქრი, არამედ დაშვებულიც არის და არა ეხლა, 2009წ. აპრილის აქციების დროსაც, ვინაიდან რამდენიც არ უნდა გვიმტკიცონ, რომ ეს ყველაფერი არის აბსურდი, მათი რიტორიკა და ლოგიკა, რომ პუტინის და მედვედევი რიტორიკას და ლოგიკას 100%-ით ემთხვევა არის ფაქტი. ამ ყველაფერმა 2010წ. რუსეთის ხელისუფლებასთან პირდაპირი კონსულტაციებით და „ედინაია რასიასთან“ გაფორებულული მემორანდუმებით თავისი თავი საბოლოოდ გაამჟღავნა. ხმალი ხალთაში არ იმალება და ყველამ უნდა დაუკვირდეს სიტყვებს, რიტორიკას, ლოგიკას და ქვეცნობიერს, რომელიც ისეთი დამპალი რამაა არაფერს ტოვებს დაფარულს.
ირაკლი მარგველაშვილი
2010. 07.04
Wednesday, 7 April 2010
Tuesday, 6 April 2010
ქართული ოპოზიცია 2007-2010წწ.
ნაწილი პირველი
2007-2008წ. დასაწყისი.
დრო არ ითბენს და ვფიქრობ საინტერესო იქნება ოპოზიციური პარტიების მოღვაწეობის განხილვა 2007 წლიდან 2010 წლამდე. რა კონფიგურაციები შექმნეს, რა რიტორიკულ ველში არსებობდნენ, როგორც ერთობებს და მიზანსცენებს დგამდნენ. ათვლს წერტილად 2007 წლ სექტემბრის ბოლო ავიღოთ, ვინაიდან სწორედ მაშინ იწყება მთელი ის ბატალიები, რომლის გაგრძელებაც დღეს მომდინარეობს.
ბადრი პატარკაციშვილი, რომელიც 2007წ. სექტემბერ-ნოემბრის საპროტესო აქციების სულისჩამდგმელი იყო ახლო ურთიერთობებში იმყოფებოდა ზურაბ ჟვანიასთან. ჟვანიას გარდაცვალების შემდეგ პატარკაციშვილის ლობირება სახელისუფლებიო წრეებში თანდათან შემცირდა. დაიწყო მისი ბიზნეს ინტერესებს შეზღუდვა/არგათვალისწინება. დეტალებში არ ჩავრღმავდებით.
ბ. პატარკაციშვილი ჩრდილშია 2007წ. სექტემბრამდე, თუმცა მინიშნებებს აკეთებს, რომ უკმაყოფილოა. მან ვერ შეძლო მოეძებნა ლობი მთავრობაში, რასაც დღიდან ჩამოსვლისა მიჩვეული იყო. დააფიქსირა თავისი პოზიციები ერთერთ ბიზნესმენთა შეხვედრაზე და ჩრდილიდანაც გამოვიდა. შესაბამისად ტელეკომპანია „იმედის“ მეშვეობიტ უკვე აქტიური მუშაობა დაიწყო ხელისუფლების დასასუსტებლად. დაახლოებით 1 წელიწადი გაგრძელდა სატელევიზიო ომი, რომელიც პირველი ეტაპი იყო პატარკაციშვილის მიერ განხორციელებული შეტევისა ხელისუფლებაზე. შორს ვართ იმ აზრისგან, რომ ხელისუფლების შეცდომებზე აპელირება არ უნდა მომხდარიყო, მაგრამ საუბარი ძირითადად უფრო პოპულისტური ელფერის იყო და არა სახელმწიფოებრივად საჭირო და ფუნდამენტურ საკითხებზე. პოპულისტური პრ კამპანიით მიზანმიმართულად ხდებოდა შესაბამამისი ეთნოფსიქოლოგიის მქონე მაყურებლებში ხელისუფლების მიმართ აგრესიის/სიძულვილის დაგროვება.
დადგა დრო, როდესაც უკვე ყველა კარტი უნდა გახსნილიყო და ყველა მიზანი უნდა გამჟღავნებულიყო, რაც ჰქონდა ბადრი პატარკაციშვილს და შესაბამისად მის უკან მდგომ ძალებს, რომელიც ძალიან მკაცრად იყო შეფუთული. ასევე ტაბუდადებული იყო ამ ძალების რევიზია, რაც უტყვი შეთანხმებით არც მომხდარა ოპოზიციური პარტიების მიერ, ვინაიდან სიტუაცია ყველას აწყობდა. ამ შემთხვევაში მათთვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა რომელი ძალები იდგნენ ბადრი პატარკაციშვილის უკან. ეს მათმა შემდგომმა მოქმედებებმაც აჩვენა. ძალიან თვალშისაცემი იყო მათი მუდმივი სიარული ლონდონში ბადრი პატარკაციშვილთან.
ბადრი პატარკაციშვილმა თავისი შემდგომი ნაბიჯებისთვის კარგად გამოიყენა ირაკლი ოქრუაშვილის ფაქტორი, რომელიც 2007წ. გაზაფხულზე გაანთავისუფლეს თანამდებობიდან. ის იყო სააკაშვილთან საკმაოდ დაახლოებული პირი. ის აკმაყოფილებდა რამდენიმე პირობას, რომელიც კარგად იმუშავებდა პრ-ის თვალსაზრისით. საშუალო სტატისტიკურ ამომრჩეველში სარგებლობდა საკმაო პოპულარობით. შესაბამისად კარგი პრ-ის შემთხვევაში ირაკლი ოქრუაშვილს შეეძლო საკმაო პრობლემების შექმნა ხელისუფლებისთვის, და შემდგომ პრეზიდენტობაზეც სერიოზულ განაცხადს გააკეთებდა. ამ შემთხვევაში ბადრი პატარკაციშვილის და ირაკლი ოქრუაშვილის ამბიციები ერთმანეთ დროშიც და სივრცეშიც დაემთხვა. კარგად გაითვალა ი. ოქრუაშვილის შესაძლებლობები (ამბიციურობა, პატივმოყვარეობა და შურისძიების წყურვილი). ბადრი პატარკაციშვილმა მშვენივრად დაანონსა ირაკლი ოქრუაშვილის პარტიის შექმნა, საზოგადოება ამყოფა მოლოდინის რეჟიმში რამდენიმე თვე, რათა პოლიტიკაში მისი დაბრუნება დამოუკიდებელ ფიგურად ფურორით მომხდარიყო. პრაქტიკულად ყველა დეტალი გაითვალა უმნიშვნელო დეტალებამდე, გარდა იმისა, რომ მ.სააკაშვილს შეეძლო მთელი ეს ნალოლიავები გემა ერთი ხელის მოსმით ჩაეშალა და დაეჭირა ი. ოქრუაშვილი, რომლის პოლიტიკურ ამბიციებს გაგრძელება ვერ მოჰყვებოდა. ანუ საზოგადოება ვერ დაირაზმებოდა მისი განთავისუფლების მოთხოვნით. ოქრუაშვილი დაიჭირეს, შემდეგ დანაშაულიც აღიარებინეს, მონანიებაც გააკეთებიეს და საქართველოდან გააძევეს. პროექტი ოქრუაშვილი-პატარკაციშვილი ჩაიშალა. ბადრი იძულებული გახდა უკვე სხვა გეგმაზე გადართულიყო, საკმაოდ ფორს-მაჟორულ სიტუაციაში. დააფიქსირა თავისი უკმაყოფილება და როგორც ღია ოპოზიციური მოთამაშე ავანსცენაზე გამოვიდა.
მთელი დეკორაციები, რაც ბადრის ირაკლი ოქრუაშვილისთვის ჰქონდა შექმნილი ჩაიშალა. მან დაიწყო დანარჩენ ოპოზიციურ სპექტრზე მუშაობა. ოპოზიციური სპექტრის უსუსურობა, რომელიც ძალიან თვალშისაცემი იყო ამ პროცესებამდე, ბადრი იძულებული გახადა მათზე ემუშავა. ამ უსუსურ ოპოზიციას, რომელმაც შეიგრძნო, რომ რაღაც შანსი ჰქონდა გააკეთა ერთობა და ერთიანი ფრონტი შექმნა ხელისუფლების წინააღმდეგ. თუმცა არცერთ მათგანს, არ აინტერესებდა რა თამაშს თამაშობდა ბ. პატარკაციშვილი. არანაირი რევიზია, არანაირი სიტუაციის გარკვევა....
ბ.პატარკაციშვილი გადადის გეგმა ბ ზე და ამ უსუსური ოპოზიციით იწყებს მასიურ საპროტესტო აქციებს, რომელიც 2007წ. სექტემბრის ბოლოდან 2 ნოემბრამდე საკუთარი ტელეკომპანიით შესანიშნავად დაანოსსა. ტელეკომპანია “იმედის” პირდაპირ ეთერში გადის ინფორმაცია რომ 2 ნოემბერს ეწყობა გრანდიოზული მიტინგი.
გეგმა ძალიან ჰგავს 2003წ. ვარდების რევოლუციის ორგანიზებას. ოპოზიცია ფინასდება და მიდის რეგიონებში ხალხის ჩამოსაყვანად. 2 ნოემბერს მართლაც დიდი რაოდენობით ხალხი გამოდის ქუჩაში საპროტესტოდ. თუმცა ბადრის გეგმა, რომ მომხდარიყო ამ ხალხით ხელისუფლების შეცვალა როგორც 2003წ. ნოემბერში. თუმცა ეს ვერ მოხერხდა. მიტინგი 2-6 ნოემბრამდე შეთხელდა. საპროტესტო მუხტიც ჩაცხრა. ბადრი იძულებული გახდა დაეწყო ხელისუფლების შიდა განხეთქილების მომზადება. მოახერხა კიდევაც, თუმცა მის მიერაც ძალიან სერიოზული შეცდომები იქნა დაშვებული, ვინაიდან ვერ გათვალა ხელისუფლების და სახელმწიფო სტრუქტურების კონტროლის მექანიზმები.
თავად გეგმა საკმაოდ მარტივი იყო. გაიშლებოდა კარვები. 40-50 მოშიმშილე შექმნიდა მასოვკის სცენას, ხოლო თავად ბადრი დაიწყებდა უკვე ძალოვნების გადმობირებას სხვადასხვა მეთოდებით, მოქრთამვით, გარანტების მიცემით... მიუხედავად იმისა, რომ ეს საკმაოდ დროში გაწელილი პროცესი იყო ბადრი იძულებული იყო ამაზე წასულიყო.
კვლავ მოულოდნელობის ეფექტმა დაარღვია ბადრის გეგმები. 7 ნოემბერს დილით, პოლიციამ მოშიმშილეების დარბევა დაიწყო. შვიდმა ნოემბერმა საკმაოდ ცუდად იმუშავა ხელისუფლებისთვის. ამას ისიც მოასწავებდა, რომ სააკაშვილი იძულებული გახდა სიტუაციის განეიტრალებისთვის რადიკალურ ნაბიჯზე წასულიყო. მან საპრეზიდენტო არჩევნები დანიშნა 2008წ. 5 იანვარს. გამოცხადდა საგანგებო მდგომარეობა, დაიხურა „იმედი“.
სიტუაცია ასე თუ ისე მიწყნარდა დაბ. პატარკაციშვილის იმ ეტაპზე არსებული გეგმა განეიტრალდა.
საპრეზიდენტო არჩევნების დანიშვნამ სერიოზული დეზოგანიზაცია შეიტანა ოპოზიციის რიგებში. პრაქტიკულად გამოაშკარავდა ბადრის გეგმებიც (კოდუა ბ. პატარკაციშვილის საუბარი) სახელმწიფო გადატრიალების მზადების შესახებ. ამ საუბრის შემდეგ ოპოზიცია, რომელიც ბადრის მიერ ორგანიზებული ნოემბრის აქციების ანტურაჟს წარმოადგენდა შეშინდა და ბადრის ზურგი აქცია, თუმცა ამ ყველაფრის გარეშე ისინი თანახმანი იყვნენ ბადრის გეგმაზე. მას არც რევიზიას უკეთებდნენ და არც აინტერესებდნენ რა როგორ ხდებოდა. აბსოლუტურად არანაირი დაფიქრება რა მოხდებოდა და ვისი გეგმა იყო ეს ყველაფერი არ აინტერესებდათ. მაშინ ფრთხილობდნენ არ დაფიქსირებულიყვნენ რუსული ძალების მხარდამჭერებად, რაც დროში აბსოლუტურად გაქარწყლდა და პირდაპირი კავშირი დამყარდა პუტინის მთავრობასთან.
მცირე ანალიზი, რომელიც 2007წ. ნოემბერ-2008წ. იანვრის მოვლენებს შეიძლება მივუძღვნათ. შესაძლოა არ ჩანდეს პირდაპირ რუსეთის კვალი ამ ყველაფერში, მაშინდელი გადმოსახედიდან მაგრამ ფაქტია, რომ ყველაფერი იგეგმებოდა შეიძლება ითქვას ვირტუალურად. არ არის აუცილებელი რაიმე საბუთი, ან ხელშესახები არსებობდეს იმის დასადასტურებლად, ვინაიდან თავად პროცესები განსაზღვრავს ჩაფიქრებულ გეგმებსა და მოლოდინებს.
არსებობს თამაში და ამ თამაშს ჰყავს სუბიექტები და ობიექტები. რუსეთის დიდი თამაში, არსებობს უკვე 200 წელიწადია, რომელიც იმთავითვე გულისხმობს საქართველოზე კონტროლის დამყარებას. შესაბამისად, ჟამიდან-ჟამზე ამ თამაშში მონაწილეობენ ფიგურები, ობიექტები, რომლებიც ასრულებენ როლებს. ეს თამაში ქრონოსის ნავივითაა, ხოლო ჰორები გააღებს კლიშეებს და დაგვანახებს ახალ მოთამაშე ობიექტებს. ამ თამაშს არ სჭირდება ფურცლები და გეგმები. მასში მხოლოდ ობიექტებია საჭირო. ხშირ შემთხვევაში ეს ობიექტები ვერც აცნობიერებენ თავიანთ როლებს და გაკვირვებულნი რჩებიან, როდესაც ამაზე მიუთითებენ. დღეს ყველა კარტი გახსნილია. ყველაფერი ნათელია და 2 წლის წინანდელი პროცესები პირდაპირ კავშირშია დღევანდელ რეალობასთან რომელზედაც ქვემოთ ვისაუბრებთ.
ვუსმენდი იმ დროისათვის (2007-2008წწ.) საქართველოში მოღვაწე ექსპერტებს, ვუსმენდი ოპოზიციური პარტიის წარმომადგენლებს, ვუსმენდი ხელისუფლების წარმომადგენლებს და არსად არ ჩანდა ჟანრი საქართველოში მიმდინარე მოვლენებისა. არ ჩანს არც სიუჟეტი ამ მოვლენების ამხსნელი, საიდან იწყება და სად შეიძლება დამთვრდეს ეს ყველაფერი. ჩვენ მხოლოდ ვხედავთ მოვლენებს, რომელშიდაც დაფარულია ეს ჟანრი. მხოლოდ ვაკვირდებით მოვლენებს და არსებობს ამ მოვლენების ამხსნელი უამრავი სიუჟეტი, უამრავი აზრი. რა გვრჩება ხელთ? ექსპერტების მოსაზრებები, რომელიც ექსპერტობას საერთოდ უგულებელყოფს, სადაც არაფერი ჩანს ექსპერტობის, მხოლოდ ტელევიზიით გამოსული მავანის სახელი გვარი და პოლიტოლოგი ექსპერტის პერიფრაზი, ოპოზიციური პარტიების ლიდერების მოსაზრებები, რომელიც იმთავითვე არ არის ჟანრი, ან საერთოდ ვერ გვთავაზობს ჟანრს, ხელისუფლების წარმომადგენელთა გამოსვლები სადაც ჟანრი დაფარულია და არ ჩანს.
საზოგადოება ითხოვს ჟანრს, რა ხდება, როგორ ხდება, რატომ ხდება და ყველა პროტესტი არის ამისკენ მოწოდება, რომ არსებობდეს ჟანრი სიტუაციის, მდგომარეობის. თუმცა ეს გაცნობიერებული არ არის. ძნელია ამის გაცნობიერება, შესაბამისად ყველაფერი არის ბურუსით მოცული. ბურუსითაა მოცული მოთხოვნები, ბურუსითაა მოცული პროტესტი, ბურუსითაა მოცული არჩევანი, ბურუსითაა მოცული მთლიანად არსებული სიტუაცია. არ არსებობს კონკრეტული ჟანრი, რომელსაც შეთავაზებენ საზოგადოებას და შესაძლოა საზოგადოება მას არ დაეთანხმოს ან დაეთანხმოს. ისმის შეკითხვა, ვინ მალავს და რატომ მალავს ამ ჟანრს. რა ჟანრს თავაზობენ საზოგადოებას. რა ხდება იმ ბიბლიოთეკა ლაბირინთში სადაც არსებობს ეს ჟანრი. რატომ არ ჩნდება ეს ყველაფერი, ან ვინ იცის ამის შესახებ?
ეს ყველაფერი დღეს უკვე გაცხადდა. რაზე მიდიოდა ოპოზიცია 2007-2008წწ. ბადრის გეგმის მხარდაჭერისას უკვე ნათელია. დღეს გეგმა საჯაროა. საინტერესოა დავით ზურაბიშვილის განცხადება:
„თვითმმართველობის არჩევნები თბილისში ჯერ კიდევ რჩება რეალური შანსად, რათა სააკაშვილის ხელისუფლების ეტაპობრივი შეცვლა დაიწყოს და მეორე ვარიანტისკენ წაიყვანოს სიტუაცია. თუ ასე არ მოხდა, დაახლოებით ის მოხდება, რაც მოდელირებულ ქრონიკაში იყო.
Пт в 15:15 „
http://www.facebook.com/notes/roin-hussein-nizharadze/esaa-ratsaa-diskusia-ia-antadzis-volze/384064458755
ეს ყველაფერი ემსახურებოდა ინტერესებს და შესაბამისად ხდებოდა მისი დაფარვა. თუმცა ეს დაფარვა სულაც არაა გამიზნული. ეს დაფარვა ირიბია, იმ პროცესებთან მიმართებაში, რაც საქართველოში ხდება. ზუსტად, როგორც იმბერტო ეკოს „ვარდის სახელში“ „ბიბლიოთეკა ლაბირინთში“ დევს გასაღები ჟანრის, ასევე დღევანდელი სიტუაციის გასაღები დევს იმავე „ბიბლიოთეკა ლაბირინთში“, სადაც აუცილებლად დაგვხვდება ხორხე და უტყუარია ის აუცილებლად შეჭამს ამ ტექს-გასაღებს და ხელში შეგვრჩება ისევ ირიბი დაფარვა ჟანრის.
ირაკლი მარგველაშვილი
06-04-10წ
2007-2008წ. დასაწყისი.
დრო არ ითბენს და ვფიქრობ საინტერესო იქნება ოპოზიციური პარტიების მოღვაწეობის განხილვა 2007 წლიდან 2010 წლამდე. რა კონფიგურაციები შექმნეს, რა რიტორიკულ ველში არსებობდნენ, როგორც ერთობებს და მიზანსცენებს დგამდნენ. ათვლს წერტილად 2007 წლ სექტემბრის ბოლო ავიღოთ, ვინაიდან სწორედ მაშინ იწყება მთელი ის ბატალიები, რომლის გაგრძელებაც დღეს მომდინარეობს.
ბადრი პატარკაციშვილი, რომელიც 2007წ. სექტემბერ-ნოემბრის საპროტესო აქციების სულისჩამდგმელი იყო ახლო ურთიერთობებში იმყოფებოდა ზურაბ ჟვანიასთან. ჟვანიას გარდაცვალების შემდეგ პატარკაციშვილის ლობირება სახელისუფლებიო წრეებში თანდათან შემცირდა. დაიწყო მისი ბიზნეს ინტერესებს შეზღუდვა/არგათვალისწინება. დეტალებში არ ჩავრღმავდებით.
ბ. პატარკაციშვილი ჩრდილშია 2007წ. სექტემბრამდე, თუმცა მინიშნებებს აკეთებს, რომ უკმაყოფილოა. მან ვერ შეძლო მოეძებნა ლობი მთავრობაში, რასაც დღიდან ჩამოსვლისა მიჩვეული იყო. დააფიქსირა თავისი პოზიციები ერთერთ ბიზნესმენთა შეხვედრაზე და ჩრდილიდანაც გამოვიდა. შესაბამისად ტელეკომპანია „იმედის“ მეშვეობიტ უკვე აქტიური მუშაობა დაიწყო ხელისუფლების დასასუსტებლად. დაახლოებით 1 წელიწადი გაგრძელდა სატელევიზიო ომი, რომელიც პირველი ეტაპი იყო პატარკაციშვილის მიერ განხორციელებული შეტევისა ხელისუფლებაზე. შორს ვართ იმ აზრისგან, რომ ხელისუფლების შეცდომებზე აპელირება არ უნდა მომხდარიყო, მაგრამ საუბარი ძირითადად უფრო პოპულისტური ელფერის იყო და არა სახელმწიფოებრივად საჭირო და ფუნდამენტურ საკითხებზე. პოპულისტური პრ კამპანიით მიზანმიმართულად ხდებოდა შესაბამამისი ეთნოფსიქოლოგიის მქონე მაყურებლებში ხელისუფლების მიმართ აგრესიის/სიძულვილის დაგროვება.
დადგა დრო, როდესაც უკვე ყველა კარტი უნდა გახსნილიყო და ყველა მიზანი უნდა გამჟღავნებულიყო, რაც ჰქონდა ბადრი პატარკაციშვილს და შესაბამისად მის უკან მდგომ ძალებს, რომელიც ძალიან მკაცრად იყო შეფუთული. ასევე ტაბუდადებული იყო ამ ძალების რევიზია, რაც უტყვი შეთანხმებით არც მომხდარა ოპოზიციური პარტიების მიერ, ვინაიდან სიტუაცია ყველას აწყობდა. ამ შემთხვევაში მათთვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა რომელი ძალები იდგნენ ბადრი პატარკაციშვილის უკან. ეს მათმა შემდგომმა მოქმედებებმაც აჩვენა. ძალიან თვალშისაცემი იყო მათი მუდმივი სიარული ლონდონში ბადრი პატარკაციშვილთან.
ბადრი პატარკაციშვილმა თავისი შემდგომი ნაბიჯებისთვის კარგად გამოიყენა ირაკლი ოქრუაშვილის ფაქტორი, რომელიც 2007წ. გაზაფხულზე გაანთავისუფლეს თანამდებობიდან. ის იყო სააკაშვილთან საკმაოდ დაახლოებული პირი. ის აკმაყოფილებდა რამდენიმე პირობას, რომელიც კარგად იმუშავებდა პრ-ის თვალსაზრისით. საშუალო სტატისტიკურ ამომრჩეველში სარგებლობდა საკმაო პოპულარობით. შესაბამისად კარგი პრ-ის შემთხვევაში ირაკლი ოქრუაშვილს შეეძლო საკმაო პრობლემების შექმნა ხელისუფლებისთვის, და შემდგომ პრეზიდენტობაზეც სერიოზულ განაცხადს გააკეთებდა. ამ შემთხვევაში ბადრი პატარკაციშვილის და ირაკლი ოქრუაშვილის ამბიციები ერთმანეთ დროშიც და სივრცეშიც დაემთხვა. კარგად გაითვალა ი. ოქრუაშვილის შესაძლებლობები (ამბიციურობა, პატივმოყვარეობა და შურისძიების წყურვილი). ბადრი პატარკაციშვილმა მშვენივრად დაანონსა ირაკლი ოქრუაშვილის პარტიის შექმნა, საზოგადოება ამყოფა მოლოდინის რეჟიმში რამდენიმე თვე, რათა პოლიტიკაში მისი დაბრუნება დამოუკიდებელ ფიგურად ფურორით მომხდარიყო. პრაქტიკულად ყველა დეტალი გაითვალა უმნიშვნელო დეტალებამდე, გარდა იმისა, რომ მ.სააკაშვილს შეეძლო მთელი ეს ნალოლიავები გემა ერთი ხელის მოსმით ჩაეშალა და დაეჭირა ი. ოქრუაშვილი, რომლის პოლიტიკურ ამბიციებს გაგრძელება ვერ მოჰყვებოდა. ანუ საზოგადოება ვერ დაირაზმებოდა მისი განთავისუფლების მოთხოვნით. ოქრუაშვილი დაიჭირეს, შემდეგ დანაშაულიც აღიარებინეს, მონანიებაც გააკეთებიეს და საქართველოდან გააძევეს. პროექტი ოქრუაშვილი-პატარკაციშვილი ჩაიშალა. ბადრი იძულებული გახდა უკვე სხვა გეგმაზე გადართულიყო, საკმაოდ ფორს-მაჟორულ სიტუაციაში. დააფიქსირა თავისი უკმაყოფილება და როგორც ღია ოპოზიციური მოთამაშე ავანსცენაზე გამოვიდა.
მთელი დეკორაციები, რაც ბადრის ირაკლი ოქრუაშვილისთვის ჰქონდა შექმნილი ჩაიშალა. მან დაიწყო დანარჩენ ოპოზიციურ სპექტრზე მუშაობა. ოპოზიციური სპექტრის უსუსურობა, რომელიც ძალიან თვალშისაცემი იყო ამ პროცესებამდე, ბადრი იძულებული გახადა მათზე ემუშავა. ამ უსუსურ ოპოზიციას, რომელმაც შეიგრძნო, რომ რაღაც შანსი ჰქონდა გააკეთა ერთობა და ერთიანი ფრონტი შექმნა ხელისუფლების წინააღმდეგ. თუმცა არცერთ მათგანს, არ აინტერესებდა რა თამაშს თამაშობდა ბ. პატარკაციშვილი. არანაირი რევიზია, არანაირი სიტუაციის გარკვევა....
ბ.პატარკაციშვილი გადადის გეგმა ბ ზე და ამ უსუსური ოპოზიციით იწყებს მასიურ საპროტესტო აქციებს, რომელიც 2007წ. სექტემბრის ბოლოდან 2 ნოემბრამდე საკუთარი ტელეკომპანიით შესანიშნავად დაანოსსა. ტელეკომპანია “იმედის” პირდაპირ ეთერში გადის ინფორმაცია რომ 2 ნოემბერს ეწყობა გრანდიოზული მიტინგი.
გეგმა ძალიან ჰგავს 2003წ. ვარდების რევოლუციის ორგანიზებას. ოპოზიცია ფინასდება და მიდის რეგიონებში ხალხის ჩამოსაყვანად. 2 ნოემბერს მართლაც დიდი რაოდენობით ხალხი გამოდის ქუჩაში საპროტესტოდ. თუმცა ბადრის გეგმა, რომ მომხდარიყო ამ ხალხით ხელისუფლების შეცვალა როგორც 2003წ. ნოემბერში. თუმცა ეს ვერ მოხერხდა. მიტინგი 2-6 ნოემბრამდე შეთხელდა. საპროტესტო მუხტიც ჩაცხრა. ბადრი იძულებული გახდა დაეწყო ხელისუფლების შიდა განხეთქილების მომზადება. მოახერხა კიდევაც, თუმცა მის მიერაც ძალიან სერიოზული შეცდომები იქნა დაშვებული, ვინაიდან ვერ გათვალა ხელისუფლების და სახელმწიფო სტრუქტურების კონტროლის მექანიზმები.
თავად გეგმა საკმაოდ მარტივი იყო. გაიშლებოდა კარვები. 40-50 მოშიმშილე შექმნიდა მასოვკის სცენას, ხოლო თავად ბადრი დაიწყებდა უკვე ძალოვნების გადმობირებას სხვადასხვა მეთოდებით, მოქრთამვით, გარანტების მიცემით... მიუხედავად იმისა, რომ ეს საკმაოდ დროში გაწელილი პროცესი იყო ბადრი იძულებული იყო ამაზე წასულიყო.
კვლავ მოულოდნელობის ეფექტმა დაარღვია ბადრის გეგმები. 7 ნოემბერს დილით, პოლიციამ მოშიმშილეების დარბევა დაიწყო. შვიდმა ნოემბერმა საკმაოდ ცუდად იმუშავა ხელისუფლებისთვის. ამას ისიც მოასწავებდა, რომ სააკაშვილი იძულებული გახდა სიტუაციის განეიტრალებისთვის რადიკალურ ნაბიჯზე წასულიყო. მან საპრეზიდენტო არჩევნები დანიშნა 2008წ. 5 იანვარს. გამოცხადდა საგანგებო მდგომარეობა, დაიხურა „იმედი“.
სიტუაცია ასე თუ ისე მიწყნარდა დაბ. პატარკაციშვილის იმ ეტაპზე არსებული გეგმა განეიტრალდა.
საპრეზიდენტო არჩევნების დანიშვნამ სერიოზული დეზოგანიზაცია შეიტანა ოპოზიციის რიგებში. პრაქტიკულად გამოაშკარავდა ბადრის გეგმებიც (კოდუა ბ. პატარკაციშვილის საუბარი) სახელმწიფო გადატრიალების მზადების შესახებ. ამ საუბრის შემდეგ ოპოზიცია, რომელიც ბადრის მიერ ორგანიზებული ნოემბრის აქციების ანტურაჟს წარმოადგენდა შეშინდა და ბადრის ზურგი აქცია, თუმცა ამ ყველაფრის გარეშე ისინი თანახმანი იყვნენ ბადრის გეგმაზე. მას არც რევიზიას უკეთებდნენ და არც აინტერესებდნენ რა როგორ ხდებოდა. აბსოლუტურად არანაირი დაფიქრება რა მოხდებოდა და ვისი გეგმა იყო ეს ყველაფერი არ აინტერესებდათ. მაშინ ფრთხილობდნენ არ დაფიქსირებულიყვნენ რუსული ძალების მხარდამჭერებად, რაც დროში აბსოლუტურად გაქარწყლდა და პირდაპირი კავშირი დამყარდა პუტინის მთავრობასთან.
მცირე ანალიზი, რომელიც 2007წ. ნოემბერ-2008წ. იანვრის მოვლენებს შეიძლება მივუძღვნათ. შესაძლოა არ ჩანდეს პირდაპირ რუსეთის კვალი ამ ყველაფერში, მაშინდელი გადმოსახედიდან მაგრამ ფაქტია, რომ ყველაფერი იგეგმებოდა შეიძლება ითქვას ვირტუალურად. არ არის აუცილებელი რაიმე საბუთი, ან ხელშესახები არსებობდეს იმის დასადასტურებლად, ვინაიდან თავად პროცესები განსაზღვრავს ჩაფიქრებულ გეგმებსა და მოლოდინებს.
არსებობს თამაში და ამ თამაშს ჰყავს სუბიექტები და ობიექტები. რუსეთის დიდი თამაში, არსებობს უკვე 200 წელიწადია, რომელიც იმთავითვე გულისხმობს საქართველოზე კონტროლის დამყარებას. შესაბამისად, ჟამიდან-ჟამზე ამ თამაშში მონაწილეობენ ფიგურები, ობიექტები, რომლებიც ასრულებენ როლებს. ეს თამაში ქრონოსის ნავივითაა, ხოლო ჰორები გააღებს კლიშეებს და დაგვანახებს ახალ მოთამაშე ობიექტებს. ამ თამაშს არ სჭირდება ფურცლები და გეგმები. მასში მხოლოდ ობიექტებია საჭირო. ხშირ შემთხვევაში ეს ობიექტები ვერც აცნობიერებენ თავიანთ როლებს და გაკვირვებულნი რჩებიან, როდესაც ამაზე მიუთითებენ. დღეს ყველა კარტი გახსნილია. ყველაფერი ნათელია და 2 წლის წინანდელი პროცესები პირდაპირ კავშირშია დღევანდელ რეალობასთან რომელზედაც ქვემოთ ვისაუბრებთ.
ვუსმენდი იმ დროისათვის (2007-2008წწ.) საქართველოში მოღვაწე ექსპერტებს, ვუსმენდი ოპოზიციური პარტიის წარმომადგენლებს, ვუსმენდი ხელისუფლების წარმომადგენლებს და არსად არ ჩანდა ჟანრი საქართველოში მიმდინარე მოვლენებისა. არ ჩანს არც სიუჟეტი ამ მოვლენების ამხსნელი, საიდან იწყება და სად შეიძლება დამთვრდეს ეს ყველაფერი. ჩვენ მხოლოდ ვხედავთ მოვლენებს, რომელშიდაც დაფარულია ეს ჟანრი. მხოლოდ ვაკვირდებით მოვლენებს და არსებობს ამ მოვლენების ამხსნელი უამრავი სიუჟეტი, უამრავი აზრი. რა გვრჩება ხელთ? ექსპერტების მოსაზრებები, რომელიც ექსპერტობას საერთოდ უგულებელყოფს, სადაც არაფერი ჩანს ექსპერტობის, მხოლოდ ტელევიზიით გამოსული მავანის სახელი გვარი და პოლიტოლოგი ექსპერტის პერიფრაზი, ოპოზიციური პარტიების ლიდერების მოსაზრებები, რომელიც იმთავითვე არ არის ჟანრი, ან საერთოდ ვერ გვთავაზობს ჟანრს, ხელისუფლების წარმომადგენელთა გამოსვლები სადაც ჟანრი დაფარულია და არ ჩანს.
საზოგადოება ითხოვს ჟანრს, რა ხდება, როგორ ხდება, რატომ ხდება და ყველა პროტესტი არის ამისკენ მოწოდება, რომ არსებობდეს ჟანრი სიტუაციის, მდგომარეობის. თუმცა ეს გაცნობიერებული არ არის. ძნელია ამის გაცნობიერება, შესაბამისად ყველაფერი არის ბურუსით მოცული. ბურუსითაა მოცული მოთხოვნები, ბურუსითაა მოცული პროტესტი, ბურუსითაა მოცული არჩევანი, ბურუსითაა მოცული მთლიანად არსებული სიტუაცია. არ არსებობს კონკრეტული ჟანრი, რომელსაც შეთავაზებენ საზოგადოებას და შესაძლოა საზოგადოება მას არ დაეთანხმოს ან დაეთანხმოს. ისმის შეკითხვა, ვინ მალავს და რატომ მალავს ამ ჟანრს. რა ჟანრს თავაზობენ საზოგადოებას. რა ხდება იმ ბიბლიოთეკა ლაბირინთში სადაც არსებობს ეს ჟანრი. რატომ არ ჩნდება ეს ყველაფერი, ან ვინ იცის ამის შესახებ?
ეს ყველაფერი დღეს უკვე გაცხადდა. რაზე მიდიოდა ოპოზიცია 2007-2008წწ. ბადრის გეგმის მხარდაჭერისას უკვე ნათელია. დღეს გეგმა საჯაროა. საინტერესოა დავით ზურაბიშვილის განცხადება:
„თვითმმართველობის არჩევნები თბილისში ჯერ კიდევ რჩება რეალური შანსად, რათა სააკაშვილის ხელისუფლების ეტაპობრივი შეცვლა დაიწყოს და მეორე ვარიანტისკენ წაიყვანოს სიტუაცია. თუ ასე არ მოხდა, დაახლოებით ის მოხდება, რაც მოდელირებულ ქრონიკაში იყო.
Пт в 15:15 „
http://www.facebook.com/notes/roin-hussein-nizharadze/esaa-ratsaa-diskusia-ia-antadzis-volze/384064458755
ეს ყველაფერი ემსახურებოდა ინტერესებს და შესაბამისად ხდებოდა მისი დაფარვა. თუმცა ეს დაფარვა სულაც არაა გამიზნული. ეს დაფარვა ირიბია, იმ პროცესებთან მიმართებაში, რაც საქართველოში ხდება. ზუსტად, როგორც იმბერტო ეკოს „ვარდის სახელში“ „ბიბლიოთეკა ლაბირინთში“ დევს გასაღები ჟანრის, ასევე დღევანდელი სიტუაციის გასაღები დევს იმავე „ბიბლიოთეკა ლაბირინთში“, სადაც აუცილებლად დაგვხვდება ხორხე და უტყუარია ის აუცილებლად შეჭამს ამ ტექს-გასაღებს და ხელში შეგვრჩება ისევ ირიბი დაფარვა ჟანრის.
ირაკლი მარგველაშვილი
06-04-10წ
Subscribe to:
Posts (Atom)